Get Adobe Flash player
Szanowni Państwo! Serdecznie witamy na stronie internetowej Parafii Rzymskokatolickiej p.w. Św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu. Mamy nadzieję, że strona pozwoli uzyskać Państwu jak najwięcej informacji oraz zachęci do odwiedzenia tego urokliwego zakątka ..
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Sokołowcu
Kościół pw. św. Trójcy w Rząśniku

24 godziny dla Pana 24 – 25 marca 2017

24 godziny dla Pana 24 – 25 marca 2017

Chcę miłosierdzia (por. Mt 9,13)

Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji po raz czwarty zaprasza parafie całego świata, by przystąpiły do inicjatywy 24 godziny dla Pana. W tym roku ma się ona odbyć wpiątek 24 marca oraz w sobotę 25 marca.

Jako myśl przewodnia tych dni towarzyszą nam słowa „Chcę miłosierdzia” (por. Mt 9,13).

W Liście Apostolskim „Misericordia et Misera”, który został opublikowany przez papież Franciszka na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia tak czytamy:

Jesteśmy wezwani, aby celebrować miłosierdzie […] Celebracja miłosierdzia odbywa się w sposób zupełnie szczególny w sakramencie pojednania. Odczuwamy wtedy uścisk dłoni Ojca, który wychodzi nam na spotkanie, aby przywrócić nam łaskę bycia na nowo Jego dziećmi. W sakramencie przebaczenia Bóg ukazuje drogę nawrócenia do Niego i zachęca do ponownego doświadczenia Jego bliskości. Jest to przebaczenie, które można zyskać przede wszystkim zaczynając żyć miłością […] Sakrament pojednania musi ponownie odnaleźć swoje centralne miejsce w życiu chrześcijańskim. Dlatego potrzebni są kapłani, którzy poświęcają swoje życie „posłudze jednania” (2 Kor 5,18), tak aby wszyscy mieli możliwość doświadczenia wyzwalającej mocy przebaczenia, jako że nikomu szczerze skruszonemu nie zabrania się dostępu do miłości Ojca, który czeka jego powrotu. Sprzyjającą okazją może być przeprowadzenie inicjatywy „24 godziny dla Pana” przed czwartą niedzielą Wielkiego Postu, która jest dobrze przyjmowana w diecezjach i jest przekonującym zaproszeniem duszpasterskim do głębokiego przeżycia sakramentu spowiedzi.      

           

Zachęceni przez Ojca Świętego postarajmy się, jako wspólnota diecezji legnickiej, przystąpić do tego dzieła.

Co składa się na tę inicjatywę?

- sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania,

- adoracja Najświętszego Sakramentu.

Jak można zorganizować 24 godziny dla Pana?

1. Rozpoczęcie powinno nastąpić w piątek 24 marca w godzinach popołudniowych:

- można rozpocząć nabożeństwem Drogi Krzyżowej (zachęcamy do skorzystania z tekstów „Małżeńskie Drogi Krzyżowe 2017”: www.diecezja.legnica.pl); 

- można rozpocząć celebracją nabożeństwa pokutnego w połączeniu z Drogą Krzyżową. Teksty znajdziemy w Obrzędach pokuty dostosowanych do zwyczajów diecezji polskich s. 198-205;

- następnie wierni powinni mieć okazję do spowiedzi św. oraz do adoracji Najświętszego Sakramentu, najlepiej w milczeniu;

- tam, gdzie warunki na to pozwalają świątynia powinna zostać otwarta na całą noc, w której dalej będzie można adorować Najświętszy Sakrament i przynajmniej w określonych godzinach przystąpić do spowiedzi świętej;

- gdzie nie ma takiej możliwości, kontynuacja inicjatywy 24 godziny dla Pana następuje w sobotę rano.

2. Dalsza część modlitwy i spowiedzi odbywa się w sobotę 25 marca:

- świątynia jest otwarta przez cały dzień (Najświętszy Sakrament jest wystawiony), a wierni w określonych godzinach mogą skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania;

- zakończenie następuje w sobotę wieczorem sprawowaniem Eucharystii.

Z czego można skorzystać organizując 24 godziny dla Pana?

Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji przygotowała publikację „Chcę miłosierdzia”, która została przetłumaczona na język polski. Składa się ona z czterech części:

W CZĘŚCI PIERWSZEJ znajduje się krótkie rozważanie, które może pomóc poszczególnym penitentom w przeżyciu w sposób świadomy spotkania z kapłanem w czasie osobistej spowiedzi. Jest ono również swoistą prowokacją w celu przezwyciężenia ewentualnych oporów, które często przywołuje się, aby uniknąć spowiedzi.

CZĘŚĆ DRUGA zawiera trzy świadectwa osób, które w Roku Jubileuszowym zechciały podzielić się tym, jaka była droga ich nawrócenia: mogę one być pomocą w zastanowieniu się nad własną przemianą oraz nad świadomością obecności Boga w życiu każdego z nas.

W CZĘŚCI TRZECIEJ znajdują się sugestie rozważań, które mogą przydać się w przygotowaniu osobistym, a także w spotkaniach katechetycznych, pozwalające zrozumieć pierwotny sens niniejszej propozycji.

CZĘŚĆ CZWARTA proponuje schemat, którym można się posłużyć w czasie, gdy kościół będzie otwarty po to, aby osobom, które przyjdą do spowiedzi, pomóc w przygotowaniu do niej według planu opartego na słowie Bożym, słuchanym i rozważanym. Są to dwa schematy Lectio Diviny do wykorzystania podczas inicjatywy „24 godziny dla Pana”.

Publikacja „Chcę miłosierdzia” do nabycia w Wydziale Duszpasterskim Legnickiej Kurii Biskupiej w cenie 13 zł.

Oprac. Ks. Bogusław Wolański, Wydział Duszpasterski LKB

Czym jest inicjatywa „24h dla Pana”? 

Odpowiada Bp Grzegorz Ryś: 

Inicjatywa Papieża Franciszka „24 godziny dla Pana” nie jest prostym wezwaniem do „zorganizowania” w kościołach wielkopostnej spowiedzi. Nie jest też jedynie (niewątpliwie konieczną) promocją wspólnotowej celebracji sakramentu pokuty i pojednania. Ona jest powracającym po raz kolejny zaproszeniem, by odkryć, KIM JEST BÓG „bogaty w miłosierdzie”, niemęczący się wybaczaniem - jakie są Jego „priorytety” - co w Bogu jest źródłem największej RADOŚCI! W niebie większa jest radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia… Radość powstaje u aniołów Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca (Łk 15, 7 i 10). To Bóg - Ojciec, jest Tym, który nas zaprasza na ucztę, zastawioną z okazji powrotu „marnotrawnego syna”: Będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się (Łk 15, 23n).

Właśnie dlatego Papież zaprasza nas do 24-godzinnej celebracji Sakramentu Pokuty nie kiedykolwiek, ani nawet nie kiedykolwiek w Wielkim Poście, lecz w Wigilię IV Niedzieli Postu - Niedzieli LAETARE!

W ten sposób odkrywamy również najwłaściwsze przesłanie i sens owej „różowej” niedzieli w długim okresie „fioletowego” okresu. Nie chodzi przecież o to, by na moment nieco „poluzować śrubę” 7-tygodniowego umartwienia, i zaczerpnąć „innego”, jakby pogodniejszego powietrza w jego połowie. Chodzi o to, by ucieszyć się radością Nieba - by wziąć udział w radości samego Boga - by ucieszyć się z ucieszonym Panem! By się zachwycić zbawczym wydarzeniem Sakramentu Pokuty i Pojednania, przeżywanym przez nas wspólnie - w Świętym Kościele grzeszników. By się zdumieć, jak tłumy w Kafarnaum, które widząc Jezusa odpuszczającego grzechy paralitykowi, wielbiły Boga, który takiej mocy udzielił ludziom (Mt 9, 1 - 8). Właśnie tak: LUDZIOM - bo nie chodzi „tylko” o Jezusa, ale również o Jego Kościół - Apostołów i ich następców, NAM WSZYSTKIM - tak mówi św. Paweł: Bóg zlecił NAM posługę jednania…, przekazując NAM słowo jednania (2 Kor 5, 18n).

Kto zna tę radość? Kto zna radość wpisaną w Niedzielę Laetare? Zna ją każdy, kto nie nawykł do spowiedzi; kto doświadcza nieustannego zdumienia tym sakramentem, i miłosiernym Bogiem, który w Nim się nieustannie objawia! Kto zna tę radość, nie potrafi jej zatrzymać dla siebie! Musi - jak Mateusz, albo Zacheusz - zaprosić wszystkich sobie podobnych, by jej doświadczyli!

Komunikat do odczytania w kościołach Diecezji Legnickiej

Drodzy Kapłani, Osoby Konsekrowane,

Umiłowani Diecezjanie!

   We wtorek, 7 marca, w godzinach porannych, po długiej chorobie odszedł do Pana Pierwszy Biskup Diecezji Legnickiej Tadeusz Rybak, w 88. roku życia, w 64. roku święceń prezbiteratu, w 40. roku biskupstwa. Pozostało zaledwie kilkanaście dni do dwudziestej piątej rocznicy mianowania go biskupem legnickim.

   Gorąco zachęcam do modlitwy za śp. Biskupa Tadeusza. Niech będzie ona wyrazem wdzięczności za jego wkład w kształtowanie naszej diecezji u jej początków i niech wyprosi mu radość przebywania przez całą wieczność z Bogiem, któremu wiernie służył i w zdrowiu, i w chorobie.

    Uroczystości żałobne rozpoczną się w piątek 10 marca Mszą świętą o godz. 18:30 w kościele Ojców Franciszkanów pw. św. Jana Chrzciciela w Legnicy. Po Mszy świętej modlitewne czuwanie przy Zmarłym do godz. 21:00. W sobotę 11 marca o godz. 11:00 w kościele Ojców Franciszkanów rozpoczną się uroczystości pogrzebowe, stamtąd wyruszy kondukt żałobny do katedry, gdzie będzie sprawowana Msza święta pogrzebowa. Po jej zakończeniu trumna z ciałem Biskupa Tadeusza zostanie złożona w krypcie legnickiej katedry. 

   Kieruje do wszystkich słowa zachęty do wzięcia udziału w ostatnim pożegnaniu Śp. Biskupa Tadeusza Rybaka – pierwszego pasterza kościoła legnickiego i raz jeszcze proszę o modlitwę w jego intencji. Niech Bóg przyjmie z miłością tego, "który do domu wraca jak strudzony pielgrzym".

+ Zbigniew KIERNIKOWSKI

Biskup Legnicki

Legnica, 7 marca 2017 roku

Z A R Z Ą D Z E N I E

   Słowa Komunikatu Biskupa Legnickiego w związku ze śmiercią Biskupa Seniora Tadeusza Rybaka należy podać do widomości wiernym w czasie najbliższych Mszy świętych.

+ Marek MENDYK

  Wikariusz Generalny

ZMARŁ BISKUP TADEUSZ RYBAK

Dziś nad ranem zmarł pierwszy Biskup Legnicki Tadeusz Rybak. Miał 88 lat. Przez 13 lat stał na czele diecezji, którą powołał papież Jan Paweł II. 30 kwietnia 2005 roku bp Rybak przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w domu Caritas, gdzie otoczony był troskliwą opieką.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w sobotę 11 marca o g. 11. Biskup Tadeusz Rybak spocznie w krypcie w Katedrze legnickiej.  

 

Szczegółowe informacje będą podane wkrótce.

 

W związku ze śmiercią pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka, biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski zarządził, aby w całej diecezji zabiły dzwony.

W środę 8 marca o godzinie 15,00 oraz w dniu pogrzebu, w sobotę 11 marca o godzinie 11,00. Biskup Zbigniew prosi też wszystkich diecezjan o modlitwę w intencji zmarłego biskupa Tadeusza.

 

Biskup Tadeusz Rybak, syn Bolesława i Heleny z domu Tylman, urodził się 7 listopada 1929 roku w Milanówku koło Warszawy. Tam też ukończył szkolę podstawową i liceum ogólnokształcące. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1948 roku i tegoż roku wstąpił do Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Wrocławiu. Świecenia prezbiteratu otrzymał 2 sierpnia 1953 roku z rąk biskupa Franciszka Sonika, sufragana kieleckiego. Po święceniach pracował w duszpasterstwie pełniąc obowiązki wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Bielawie (1953-1954), parafii pw. św. Stanisława i św. Doroty we Wrocławiu (1954-1955) oraz parafii św. Stanisława Biskupa w Świdnicy (1955-1956). W latach 1956-1957 pracował w Instytucie Katolickim w Trzebnicy - Bętkowie. W roku 1957 rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył uzyskawszy tytuł doktora teologii w 1962 roku.

Od 1 września 1962 do 1977 roku był wicerektorem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu oraz wykładowcą teologii dogmatycznej i liturgiki. W tym samym czasie był członkiem Komisji Episkopatu do spraw Seminariów Duchownych oraz członkiem Rady Duszpasterskiej i Komisji Liturgicznej Archidiecezji Wrocławskiej. W 1969 roku został mianowany kapelanem Ojca Świętego. 28 kwietnia 1977 roku został powołany przez Pawła VI biskupem tytularnym Benepoty i ustanowiony Biskupem Pomocniczym Arcybiskupa Henryka Gulbinowicza, Metropolity Wrocławskiego. Sakrę biskupią otrzymał 24 czerwca 1977 roku w Katedrze Wrocławskiej z rak arcybiskupa Henryka Gulbinowicza. Współkonsekratorami byli biskup Wincenty Urban i biskup Jerzy Modzelewski.

Od 1 lipca biskup Tadeusz Rybak został ustanowiony wikariuszem generalnym Arcybiskupa Wrocławskiego. W 1978 roku został także członkiem Kapituły Metropolitarnej Wrocławskiej, a w 1982 roku jej prepozytem.

Od 1983 roku biskup Tadeusz Rybak był przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski do spraw Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. W tym czasie komisja przygotowywała niemal wszystkie księgi liturgiczne, jakimi posługujemy się obecnie w Polsce.

25 marca 1992 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił biskupa Tadeusza Rybaka Pierwszym Biskupem Diecezji Legnickiej. Uroczysty Ingres odbył się 24 maja 1992 roku. Urząd Biskupa Legnickiego - z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego - pełnił do 30 kwietnia 2005 roku, tj. dnia Ingresu nowego Biskupa Legnickiego Stefana Cichego.  

Od kilku lat bp Tadeusz Rybak zmagał się z chorobą. Zmarł w swoim  domu 7 marca 2017 roku.

http://www.diecezja.legnica.pl/documents/601

LIST BISKUPA LEGNICKIEGO na I Niedzielę Wielkiego Postu

Przewielebni Bracia Kapłani,

Czcigodne Osoby Życia Konsekrowanego,

Drodzy i umiłowani Bracia i Siostry!

   Przeżywamy dziś pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, czasu, który przygotowuje nas do nowego przeżycia tajemnicy paschalnej Jezusa Chrystusa, którą będziemy uroczyście celebrować podczas Triduum Paschalnego.

   Dzisiejsza Ewangelia wprowadza nas w postawę konfrontacji ze złym duchem – kusicielem. Jezus wszedł w tę konfrontację. Może to się wydawać zaskakujące. Jak to możliwe, że Jezus, Syn Boży i Mesjasz, mający zbawić ludzi, jest kuszony przez diabła. Uderzające jest już pierwsze zdanie proklamowanej Ewangelii, które mówi, że to Duch wyprowadził Jezusa na pustynię i uczynił to właśnie w tym celu, aby Jezus był tam kuszony. To było działanie tego samego Ducha, który dopiero co zstąpił na Jezusa podczas chrztu w Jordanie. Wtedy to otwarły się niebiosa i dał się słyszeć głos Ojca, przedstawiającego Jezusa jako umiłowanego Syna, w którym Bóg ma upodobanie (zob. Mt 3,17).

  Ten umiłowany Syn Ojca, wyprowadzony na pustynię, przeżył konfrontację z odwiecznym przeciwnikiem człowieka. Jest to zwycięska droga Jezusa, otwarta także dla nas. Jezus pokonał diabła w przedziwny sposób. Nie przez to, że wprost go zwalczał, lecz przez to, że nie uległ jego podpowiedziom. Nie uległ tym podpowiedziom, które pozornie zmierzały do polepszenia Jego sytuacji,  a tym samym sytuacji każdego człowieka. Jezus otworzył nam drogę zwycięstwa nad kusicielem przez ukazanie niezależności od niego i przez całkowite oddanie się i zawierzenie Ojcu. Ta droga jest dla nas, jest przed nami stale otwarta. Przypatrzmy się jej bliżej.

   Księga Rodzaju ukazuje węża – kusiciela jako najbardziej przebiegłego, a inaczej mówiąc: jako najbardziej inteligentnego spośród wszystkich stworzeń. To on zwiódł pierwszych ludzi. Jezus, Mesjasz – namaszczony Duchem Świętym – przyszedł zwyciężyć ową przebiegłość i inteligencję szatana. Aby odzyskać człowieka w jego właściwej relacji do Boga, nie mógł tego uczynić inaczej, jak tylko przez to, że jako Bóg‑człowiek nie skorzystał z przebiegłości i inteligencji diabła. Uczynił to jako Bóg‑człowiek, czyli jako człowiek całkowicie przeniknięty przez Boga.

   W swoim człowieczeństwie, Jezus – uniżony Syn Boga – stanął wobec diabła niejako na przegranej pozycji. Nie skorzystał bowiem, ani z „ludzkiej”, podpowiadanej przez niego inteligencji, ani nie wykorzystał swojej boskiej mocy i władzy dla polepszenia swojej sytuacji. Przyjął i przeżył to wszystko, co w człowieku jest znakiem jego ograniczoności – głód, pragnienie, słabość. W swoim człowieczeństwie odwołał się do słowa Boga, a więc do tego, co jest dostępne każdemu człowiekowi znającemu Pisma. Ostatecznie Jezus przyjmie krzyż w całkowitym poddaniu się Ojcu, aby objawiła się w Nim pełnia mocy Ducha. Umrze na krzyżu jako przegrany w oczach ludzi. Jednakże to właśnie On, tak doświadczony przez piekielne moce, trzeciego dnia zmartwychwstanie. To jest Jego ostatecznym zwycięstwem. Diabeł nie ma takiej mocy, by wejść w krzyż. On z krzyżem nie chce mieć nic wspólnego. Dlatego też odwodzi człowieka od krzyża, to znaczy od wszelkich przeciwności, słabości i niepowodzeń.

   Dzięki Jezusowi wiemy, że nie zwyciężymy pokus szatana inaczej, jak tylko przez nieprzyjmowanie jego propozycji zwycięstwa. Inaczej mówiąc, zwycięstwo nad diabłem dokonuje się przez przyjęcie przegranej w jego oczach. Stanie się to wówczas, gdy opierając się na Bogu i Jego słowie, zaczniemy akceptować jakieś swoje przegrane, by w ten sposób zwyciężał w nas Duch Jezusa Chrystusa.

   W Jezusie jako człowieku zwyciężyło to, co jest z Ducha Bożego przez to, że całkowicie poddał się On prowadzeniu tegoż Ducha i w sytuacji niemocy i krzyża odnosił się do Boga Ojca. Także my chrześcijanie po to otrzymujemy Ducha Świętego, abyśmy dawali się Jemu prowadzić i mogli zwyciężać, nie ulegając pokusie pozornie lepszych propozycji życia dawanych przez ducha tego świata. Czas Wielkiego Postu to czas otwierania się na działanie Ducha Świętego w nas.

   W tym roku w okres Wielkiego Postu wpisuje się przeżywanie dwudziestopięciolecia istnienia naszej diecezji. 25 marca 1992 roku, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, na mocy decyzji papieża Jana Pawła II, wyrażonej w bulli Totuus tuus Poloniae populus, powstało w Polsce kilkanaście nowych diecezji, wśród nich także Diecezja Legnicka. W tym przedsięwzięciu Papież miał na celu przede wszystkim usprawnienia działania Kościoła pod względem administracyjnym oraz ożywienie jego działalności dzięki utworzeniu mniejszych struktur lokalnych.

   Ćwierćwiecze diecezji legnickiej skłania nas do dziękowania Bogu za to, co się w nim wydarzyło, oraz do wspólnotowego świętowania. W naszym życiu obchodzimy różne jubileusze – urodzin, ślubów, ważnych wydarzeń w życiu osobistym, rodzinnym czy narodowym. Te obchody łączy jedno – pragnienie spojrzenia na własne życie w szerszej perspektywie niż tylko sprawy dnia codziennego i dostrzeżenie dobra obecnego w naszym życiowym trudzie. Jubileusze kościelne uświadamiają nam ponadto, że czas w życiu wspólnoty Kościoła jest zawsze czasem zbawienia, czasem Boga przychodzącego w tajemnicy Chrystusa do ludzkiego „tu i teraz”.

   Wielu z nas obchodziło Wielki Jubileusz roku 2000, miniony rok przyniósł nam Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia oraz 1050–lecie chrztu Polski. W ten bogaty czas Kościoła powszechnego i Kościoła w Polsce wpisujemy także kartę istnienia naszej diecezji, dziękując Bogu za to, że Jego Kościół wciąż rodzi nowe formy i sposoby wyrażania tajemnicy zbawienia. Pamiętając o słowach papieża- Benedykta XVI, że "Kościoła nie trzeba budować, trzeba nim żyć", pragniemy dziękować nie tylko za wszystkie powstałe w tym czasie struktury i instytucje diecezjalne, ale nade wszystko za sam fakt istnienia Kościoła legnickiego – wspólnoty ludzi wierzących, która zgromadzona wokół swojego biskupa, doświadcza nieustannie Bożej obecności i działania.

   Jako trzeci biskup legnicki z uznaniem patrzę na to wszystko, co dokonało się na terenie naszej diecezji w ciągu minionych dwudziestu pięciu lat. Szczególnie na to, co zostało zrealizowane w trzynastu latach posługi pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka. Wtedy bowiem kształtowały się podstawy istnienia i działania naszej diecezji. Bogata w wydarzenia była też dziewięcioletnia posługa drugiego biskupa legnickiego, Stefana Cichego, który z oddaniem i kompetencją kontynuował dzieło swego Poprzednika. Działania biskupów diecezjalnych były wspomagane przez pracę biskupów pomocniczych: bpa Adama Dyczkowskiego, bpa Stefana Regmunta i bpa Marka Mendyka. Także ich zaangażowanie jest drogocennym przyczynkiem do aktualnego stanu naszej diecezji.

   W tym kontekście nie można nie wspomnieć wysiłku i współdziałania wszystkich diecezjan, zarówno duchownych, jak i świeckich. Właśnie jedność wszystkich w gotowości pełnienia woli Pana Boga i we wspólnym działaniu sprawiła to, za co dzisiaj, w jubileuszowym czasie dziękujemy Panu Bogu i co raduje nasze serca. Dziękujemy w sposób szczególny za ludzi, którzy w czasie tworzenia się diecezji przez swoje zaangażowanie doświadczyli działania Pana Boga i umocnili swoje więzi z Kościołem. Patrzymy bowiem na to wszystko, co dzisiaj jest dobrem naszego Kościoła diecezjalnego, jako na dzieło Boga, które stało się przez ludzi oddanych w służbie Bogu i Kościołowi i które dokonało się także w nich samych. Mogło się to wydarzyć dzięki temu, że decyzje i propozycje władz kościelnych spotkały się z dobrym oddźwiękiem ze strony duszpasterzy i wiernych. Za to wszystko chcemy składać Bogu jubileuszowe dziękczynienie.

   Zapraszam wszystkich duszpasterzy i diecezjan do wzięcia udziału w głównych obchodach naszego Jubileuszu:

  25 marca w katedrze legnickiej o godz. 11.00 będziemy sprawować dziękczynną Eucharystię pod przewodnictwem Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropolity Poznańskiego i Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Zachęcam, aby zorganizować wyjazdy autokarowe z naszych parafii i dekanatów, tak aby na tej Mszy Świętej nie zabrakło przedstawicieli Rad parafialnych, Grup i Wspólnot religijnych, a także stałych akolitów, nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej oraz innych członków Służby liturgicznej z poszczególnych parafii. Chcemy ten dzień przeżyć jako święto całej wspólnoty diecezjalnej.

   W dniach od 30 maja do 2 czerwca w Wyższym Seminarium Duchownym odbędą się jubileuszowe rekolekcje dla kapłanów naszej diecezji.

   W piątek, 2 czerwca, w czasie wieczornej Eucharystii w legnickiej katedrze będziemy dziękować za przypadającą w tym dniu dwudziestą rocznicę wizyty świętego Jana Pawła II w Legnicy.

   Sobota, 3 czerwca, będzie świętem młodzieży, która w Legnicy będzie uczestniczyć w celebrowaniu Eucharystii i w słuchaniu katechez oraz spotka się na koncercie ewangelizacyjnym; gościem tego dnia będzie o. Jan Bashobora, ugandyjski charyzmatyk.

   W niedzielę, 4 czerwca, w legnickiej katedrze spotkają się Rodziny Szkół Jana Pawła II. Ten dzień będzie także okazją do podziękowania wszystkim świeckim osobom, które były zaangażowane w tworzenie diecezjalnej wspólnoty w ciągu minionych dwudziestu pięciu lat. Obchody tego dnia zakończy koncert na legnickim rynku.

   Uroczystości rocznicowe obejmą także wspólne dziękczynienie za dar koronacji cudownej ikony Matki Bożej Łaskawej, którego to aktu dokonał Święty Jan Paweł II w 1997 roku. Zachęcam do licznego udziału w tym dziękczynieniu w czasie Wielkiego Odpustu Krzeszowskiego 15 sierpnia.

  W ramach trwającego Jubileuszu nie zabraknie także wielu innych inicjatyw o charakterze duszpasterskim wraz z towarzyszącymi im wystawami, konkursami i publikacjami.

   Obchody Jubileuszu naszej diecezji zakończymy w październiku w Legnickim Polu, w Bazylice Mniejszej św. Jadwigi Śląskiej, aby w ten sposób włączyć się również w świętowanie trwającego Roku Jadwiżańskiego. W tym dniu zostanie powołana do istnienia Kapituła przy Bazylice Mniejszej w Legnickim Polu. Wówczas też wyrazimy wdzięczność wobec kapłanów za ich ofiarną służbę w Kościele legnickim w ćwierćwieczu jego istnienia.

   Na czas przygotowań do Jubileuszu i przeżywania jego obchodów, a także na okres Wielkiego Postu, w którym razem wstępujemy na Świętą Górę Paschy, by czerpiąc z tej tajemnicy, przeżywać coraz pełniejszą jedność w naszych rodzinach i wspólnotach.

    Z błogosławieństwem i modlitwą

Wasz Biskup

  + Zbigniew Kiernikowski

Legnica, 28 lutego 2017 roku

   Powyższy List pasterski Biskupa Legnickiego należy odczytać w I Niedzielę Wielkiego Postu, 5 marca br. podczas wszystkich Mszy świętych sprawowanych w kościołach i kaplicach na terenie diecezji legnickiej.

            + Marek Mendyk

           Wikariusz Generalny

Orędzie papieża Franciszka na Wielki Post 2017

Słowo jest darem. Druga osoba jest darem

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem. Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia (por. Homilia podczas Mszy św., 8 stycznia 2016).
Wielki Post jest czasem sprzyjającym zintensyfikowaniu życia duchowego poprzez święte środki, jakie oferuje nam Kościół: post, modlitwę i jałmużnę. U podstaw wszystkiego jest Słowo Boże, do którego słuchania i bardziej pilnego rozważania jesteśmy w tym okresie zachęcani. Chciałbym zwłaszcza zatrzymać się tutaj nad przypowieścią o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31). Pozwólmy się zainspirować tą tak znamienną kartą, która daje nam klucz do zrozumienia, jak działać, aby osiągnąć prawdziwe szczęście i życie wieczne, zachęcając nas do szczerego nawrócenia.

1. Druga osoba jest darem

Przypowieść rozpoczyna się od przedstawienia dwóch głównych bohaterów, ale to człowiek ubogi jest opisany bardziej szczegółowo: jest on w stanie rozpaczliwym i nie ma siły, aby się podnieść, leży u bramy bogacza i je okruszyny, które spadają z jego stołu, całe jego ciało jest pokryte ranami a psy przychodzą je lizać (por. ww. 20-21). Obraz jest więc ponury, a człowiek jest powalony na obie łopatki i poniżony.
Scena okazuje się jeszcze bardziej dramatyczna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ubogi nazywa się Łazarz: jest to imię pełne obietnic, które dosłownie oznacza „Bóg pomaga”. Zatem nie jest to osoba anonimowa, ma wyraźnie określone rysy i ukazuje się jako człowiek, z którym należy łączyć jakąś historię osobistą. Chociaż dla bogacza jest on jakby niewidoczny, dla nas staje się znany i niemal bliski, staje się obliczem; a jako takie – darem, bezcennym bogactwem, istotą chcianą, kochaną, zapamiętaną przez Boga, nawet jeżeli jej konkretna kondycja jest sytuacją odrzucenia przez ludzi (por. Homilia na Mszy św., 8 stycznia 2016).

Łazarz uczy nas, że druga osoba jest darem. Właściwa relacja z ludźmi polega na uznaniu z wdzięcznością ich wartości. Również ubogi przy bramie bogacza nie jest irytującą przeszkodą, ale wezwaniem do pokuty i przemiany swojego życia. Pierwszą zachętą jaką kieruje ta przypowieść jest wezwanie do otwarcia drzwi naszego serca na drugą osobę, ponieważ każdy człowiek jest darem, czy jest to ktoś nam bliski, czy też obcy biedak. Wielki Post jest czasem sprzyjającym otwarciu drzwi każdemu potrzebującemu i rozpoznaniu w nim, czy też w niej, oblicza Chrystusa. Każdy z nas spotyka ich na swojej drodze. Każde życie, które napotykamy, jest darem i zasługuje na akceptację, szacunek, miłość. Słowo Boże pomaga nam otworzyć nasze oczy, aby przyjąć życie i je umiłować, zwłaszcza gdy jest słabe. By jednak móc to uczynić, trzeba potraktować poważnie także to, co Ewangelia mówi nam o bogaczu.

2. Grzech nas zaślepia

Przypowieść bezlitośnie podkreśla sprzeczności, w których znajduje się bogacz (por. w. 19). Człowiek ten, w przeciwieństwie do ubogiego Łazarza nie ma imienia, jest określony jedynie jako „bogacz”. Jego bogactwo przejawia się w noszonych ubraniach, przesadnym luksusie. Purpura była rzeczywiście bardzo ceniona, bardziej niż srebro i złoto, i dlatego była zastrzeżona dla bogów (por. Jer 10,9) i królów (por. Sdz 8,26). Bisior był specjalnym rodzajem tkaniny, która sprawiała, że ubiór nabierał niemal sakralnego charakteru. Zatem bogactwo tego człowieka było przesadne, również dlatego, że okazywane było codziennie, rutynowo: „dzień w dzień świetnie się bawił” (w. 19). Dostrzega się w nim dramatycznie zepsucie grzechu, które dokonuje się w trzech następujących po sobie etapach: umiłowanie pieniędzy, próżność i pycha (por. Homilia podczas Mszy św., 20 września 2013).

Apostoł Paweł powiedział, że „korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy” (1 Tm 6,10). Jest ona głównym powodem korupcji i źródłem zawiści, konfliktów i podejrzeń. Może dojść do tego, że pieniądz może nad nami zapanować tak bardzo, iż stanie się tyrańskim bożkiem (por. Adhort, ap. Evangelii gaudium, 55). Zamiast być narzędziem, które nam służy, by czynić dobro i realizować solidarność z innymi, pieniądz może podporządkować nas i cały świat egoistycznej logice, która nie pozostawia miejsca dla miłości i stanowi przeszkodę dla pokoju.

Przypowieść ukazuje nam ponadto, że chciwość bogacza czyni go próżnym. Jego osobowość spełnia się w pozorach, w pokazywaniu innym, na co może sobie pozwolić. Pozory jednak maskują wewnętrzną pustkę. Jego życie jest uwięzione w zewnętrzności, najbardziej powierzchownym i ulotnym wymiarze egzystencji (por. tamże, 62).

Najniższym szczeblem tego upadku moralnego jest pycha. Bogacz ubiera się jak by był królem, udaje zachowanie Boga, zapominając, że jest po prostu śmiertelnikiem. Dla człowieka zdemoralizowanego umiłowaniem bogactwa nie ma nic oprócz własnego „ja”, i dlatego jego spojrzenie nie dostrzega otaczających go osób. Owocem przywiązania do pieniędzy jest zatem pewien rodzaj ślepoty: bogacz nie widzi głodnego biedaka, poranionego i leżącego w swym upokorzeniu.

Patrząc na tę osobę możemy zrozumieć, dlaczego Ewangelia tak wyraźnie potępia miłość pieniędzy: „Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Mt 6,24).

3. Słowo jest darem

Ewangelia o bogaczu i ubogim Łazarzu pomaga nam dobrze przygotować się na zbliżające się Święta Paschalne. Liturgia Środy Popielcowej zaprasza nas do przeżycia doświadczenia podobnego, do tego, jakie w sposób bardzo dramatyczny było udziałem bogacza. Kapłan, nakładając popiół na głowę, powtarza słowa: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Rzeczywiście zarówno bogacz jak i ubogi umierają, a zasadnicza część przypowieści ma miejsce w zaświatach. Obie postacie nagle odkrywają, że „nic nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego] wynieść” (1 Tm 6,7).

Również nasze spojrzenie otwiera się na zaświaty, gdzie bogacz prowadzi długi dialog z Abrahamem, którego nazywa „Ojcem” (Łk 16,24.27), wykazując, że należy do ludu Bożego. Ten szczegół czyni jego życie jeszcze bardziej niespójnym, ponieważ do tej pory nic nie powiedziano na temat jego relacji z Bogiem. W istocie w jego życiu nie było miejsca dla Boga, bo jego jedynym bogiem był on sam.

Dopiero pośród udręk zaświatów bogacz rozpoznał Łazarza i chciałby, aby biedak ulżył jego cierpieniom przez odrobinę wody. Gesty, o które prosi Łazarza są podobne do tych, których bogacz sam mógł dokonać, ale których nigdy nie dopełnił. Abraham jednak wyjaśnia jemu: „za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz” (w. 25). W zaświatach zostaje przywrócona pewna sprawiedliwość i cierpienia życiowe są równoważone przez dobro.

Przypowieść idzie dalej i tak przedstawia przesłanie dla wszystkich chrześcijan. Bogacz bowiem, który ma braci jeszcze żyjących, prosi Abrahama, aby posłał do nich Łazarza, aby ich przestrzec. Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków; niechże ich słuchają” (w. 29). A wobec sprzeciwów bogacza dodał: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą” (w. 31).
W ten sposób ukazuje się prawdziwy problem bogacza: źródłem jego nieszczęść jest nie słuchanie Słowa Bożego. To go doprowadziło do tego, że już nie kochał Boga, a zatem gardził innymi. Słowo Boże jest żywą siłą, zdolną do wzbudzenia nawrócenia ludzkiego serca i do ponownego ukierunkowania człowieka ku Bogu. Konsekwencją zamknięcia serca na dar przemawiającego Boga jest zamknięcie serca na dar brata.

Drodzy bracia i siostry, Wielki Post jest czasem sprzyjającym odnowieniu siebie w spotkaniu z Chrystusem żyjącym w Jego Słowie, w sakramentach i w bliźnim. Pan – który podczas czterdziestu dni spędzonych na pustyni zwyciężył podstępy kusiciela – wskazuje nam drogę, którą trzeba pójść. Niech Duch Święty prowadzi nas do podjęcia prawdziwej pielgrzymki nawrócenia, by odkryć na nowo dar Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu, który nas zaślepia i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących. Zachęcam wszystkich wiernych do wyrażenia tej duchowej odnowy poprzez uczestnictwo w Kampaniach Wielkopostnych, promowanych przez wiele organizacji kościelnych, w różnych częściach świata, aby rozwijać kulturę spotkania w jednej rodzinie ludzkiej. Módlmy się za siebie nawzajem, abyśmy uczestnicząc w zwycięstwie Chrystusa umieli otworzyć nasze drzwi dla osób słabych i ubogich. Wówczas będziemy mogli w pełni żyć i świadczyć o radości paschalnej.

W Watykanie, 18 października 2016 r., w Święto św. Łukasza Ewangelisty

FRANCISZEK

zabytki diecezji legnickiej

Logowanie