Misja w centrum wiary chrześcijańskiej Drodzy Bracia i Siostry! Również w tym roku Światowy Dzień Misyjny gromadzi nas wokół osoby Jezusa, „pierwszego i największego głosiciela Ewangelii” (Paweł VI, Evangelii nuntiandi, 7), który nieustannie posyła nas na przepowiadanie Ewangelii miłości Boga Ojca w mocy Ducha Świętego. Dzień ten zachęca nas do ponownego zastanowienia się nad misją w centrum wiary chrześcijańskiej. Kościół jest bowiem misyjny ze swej natury. Gdyby tak nie było, to nie byłby on Kościołem Chrystusa, ale jednym spośród wielu innych stowarzyszeń, które bardzo szybko zrealizowałoby swój cel i odeszło w niebyt. Musimy zatem postawić sobie kilka pytań dotyczących naszej chrześcijańskiej tożsamości i naszych obowiązków jako ludzi wierzących w świecie ogłupionym wieloma złudzeniami, zranionym wielkimi frustracjami i rozdartym wieloma bratobójczymi wojnami, które niesprawiedliwie uderzają zwłaszcza w niewinnych. Co jest podstawą misji? Co jest istotą misji? Jaka powinna być nasza zasadnicza postawa wobec misji? Misja i przemieniająca moc Ewangelii Chrystusa, Drogi, Prawdy i Życia

1. Misja Kościoła, skierowana do wszystkich ludzi dobrej woli, opiera się na przemieniającej mocy Ewangelii. Ewangelia jest Dobrą Nowiną, która niesie w sobie udzielającą się radość, ponieważ zawiera i oferuje nowe życie: życie Chrystusa Zmartwychwstałego, który przekazując swego ożywiającego Ducha, staje się dla nas Drogą, Prawdą i Życiem (por. J 14,6). Jest Drogą, która zaprasza nas do pójścia za Nim z ufnością i odwagą. Idąc za Jezusem jako Drogą, doświadczamy Prawdy i otrzymujemy Jego Życie, które jest pełną komunią z Bogiem Ojcem w mocy Ducha Świętego, który wyzwala nas od wszelkiej formy egoizmu i jest źródłem kreatywności w miłości. TM 2017.indd 6 2017-08-18 13:24:22

2. Bóg Ojciec pragnie tej egzystencjalnej przemiany swoich synów i córek; przemiany, która wyraża się poprzez oddawanie czci w Duchu i prawdzie (por. J 4,23-24), w życiu ożywianym przez Ducha Świętego, w naśladowaniu Jezusa Syna ku chwale Boga Ojca. „Chwałą Boga jest żyjący człowiek” (Ireneusz, Adversus heareses IV, 20, 7). W ten sposób głoszenie Ewangelii staje się słowem żywym i skutecznym, które wypełnia to, co głosi (por. Iz 55,10-11), czyli Jezusa Chrystusa, który nieustannie staje się ciałem w każdej ludzkiej sytuacji (por. J 1,14). Misja to kairos Chrystusa

3. Zatem misją Kościoła nie jest upowszechnianie jakiejś ideologii religijnej, ani też propozycji wzniosłej etyki. Wiele ruchów na świecie proponuje wzniosłe ideały i etyczny sposób życia. Jezus Chrystus poprzez misję Kościoła nadal głosi Ewangelię i działa, a zatem stanowi ona kairos, czas sprzyjający zbawieniu w dziejach. Przez głoszenie Ewangelii Jezus staje się ciągle na nowo nam współczesny, aby ci, którzy przyjmują Go z wiarą i miłością, doświadczali przemieniającej mocy Jego Ducha Zmartwychwstałego, który użyźnia to, co ludzkie i to, co stworzone, podobnie jak to czyni deszcz z ziemią. „Jego zmartwychwstanie nie należy do przeszłości; zawiera żywotną siłę, która przeniknęła świat. Tam, gdzie wszystko wydaje się martwe, ze wszystkich stron pojawiają się ponownie kiełki zmartwychwstania. Jest to siła nie mająca sobie równych” (Evangelii gaudium, 276).

4. Zawsze pamiętamy, że „U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie” (Benedykt XVI, Deus caritas est, 1). Ewangelia jest Osobą, która stale daje siebie i nieustannie zachęca tych, którzy ją przyjmują z wiarą pokorną i wyrażającą się w czynach, do dzielenia swojego życia poprzez rzeczywisty udział w Jego paschalnej tajemnicy śmierci i zmartwychwstania. W ten sposób TM 2017.indd 7 2017-08-18 13:24:22 Ewangelia staje się przez chrzest źródłem nowego życia, wolnego od panowania grzechu, oświeconego i przekształconego przez Ducha Świętego. Przez bierzmowanie staje się umacniającym namaszczeniem, które dzięki temu samemu Duchowi Świętemu wskazuje nowe drogi i strategie świadectwa i bliskości. A przez Eucharystię staje się pokarmem człowieka nowego, „lekarstwem nieśmiertelności” (Ignacy Antiocheński, List do Efezjan, 20, 2).

5. Świat potrzebuje przede wszystkim Ewangelii Jezusa Chrystusa. Poprzez Kościół kontynuuje On swoją misję Miłosiernego Samarytanina, opatrując krwawiące rany ludzkości, oraz misję Dobrego Pasterza, nieustannie poszukując tych, którzy się zagubili na drogach zagmatwanych i prowadzących donikąd. Dzięki Bogu nie brakuje znaczących doświadczeń, które świadczą o przemieniającej mocy Ewangelii. Myślę o czynie tego studenta z plemienia Dinka, który za cenę własnego życia chroni skazanego na śmierć studenta z plemienia Nuer. Myślę o owej celebracji eucharystycznej w Kitgum, w północnej Ugandzie, gdzie, po masakrze dokonanej przez grupę rebeliantów, misjonarz zachęca ludzi, by powtarzali słowa Jezusa na krzyżu: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”, jako wyraz rozpaczliwego wołania braci i sióstr ukrzyżowanego Pana. Celebracja ta była źródłem wielkiej pociechy i męstwa. Możemy też pomyśleć o wielu niezliczonych świadectwach, o tym, jak Ewangelia pomaga przezwyciężyć zamknięcia, konflikty, rasizm, trybalizm, promując wszędzie i pośród wszystkich pojednanie, braterstwo i dzielenie się. Misja inspiruje do nieustannego wychodzenia, pielgrzymowania i emigracji

6. Misja Kościoła ożywiana jest duchowością nieustannego wychodzenia. Chodzi o „wyjście z własnej wygody i zdobycie się na odwagę, by dotrzeć do wszystkich peryferii potrzebujących TM 2017.indd 8 2017-08-18 13:24:22 światła Ewangelii” (Evangelii gaudium, 20). Misja Kościoła zachęca do nieustannego pielgrzymowania przez różne pustynie życia, poprzez różne doświadczenia głodu oraz pragnienia prawdy i sprawiedliwości. Misja Kościoła proponuje doświadczenie ciągłej emigracji, aby człowiek spragniony nieskończoności poczuł swoją kondycję wygnańca zmierzającego do ostatecznej ojczyzny, na drodze między „już” a „jeszcze nie” Królestwa Niebieskiego.

7. Misja przypomina Kościołowi, że nie jest on celem samym w sobie, ale jest pokornym narzędziem i pośrednikiem Królestwa. Kościół egoistyczny, który lubuje się w sukcesach doczesnych, nie jest Kościołem Chrystusa, Jego ciałem ukrzyżowanym i chwalebnym. Dlatego właśnie powinniśmy wybierać „raczej Kościół poturbowany, poraniony i brudny, bo wyszedł na ulice, niż Kościół chory z powodu zamknięcia się i wygody kurczowego przywiązania do własnego bezpieczeństwa” (Evangelii gaudium, 49). Młodzi, nadzieja misji

8. Młodzi są nadzieją misji. Osoba Jezusa i głoszona przez Niego Dobra Nowina nadal fascynuje wielu ludzi młodych. Szukają oni dróg, na których można urzeczywistniać męstwo i porywy serca w służbie ludzkości. „Wielu młodych ludzi ofiaruje swą solidarną pomoc wobec nieszczęść świata i podejmuje różne formy aktywnego działania i wolontariatu. [...] Jakie to piękne, że młodzi są «pielgrzymami wiary», szczęśliwi, że mogą nieść Jezusa na każdą ulicę, na każdy plac, w każdy zakątek ziemi!” (Evangelii gaudium, 106). Najbliższe Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, które odbędzie się w 2018 roku pod hasłem „Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”, wydaje się stanowić opatrznościową okazję, by zaangażować ludzi młodych we wspólną odpowiedzialność misyjną, która potrzebuje ich bogatej wyobraźni i kreatywności. TM 2017.indd 9 2017-08-18 13:24:23 Posługa Papieskich Dzieł Misyjnych

9. Papieskie Dzieła Misyjne są cennym narzędziem do wzbudzania w każdej wspólnocie chrześcijańskiej pragnienia wyjścia poza własne bezpieczne granice, aby wypłynąć na głębię i głosić Ewangelię wszystkim. Poprzez głęboką duchowość misyjną, którą trzeba żyć codziennie, stały trud formacyjny oraz animację misyjną, dzieci, młodzież, dorośli, rodziny, kapłani, zakonnicy i biskupi angażują się na rzecz rozwoju misyjnego serca w każdym z nich. Światowy Dzień Misyjny, promowany przez Dzieło Rozkrzewiania Wiary, jest dobrą okazją, aby misyjne serce wspólnot chrześcijańskich brało udział poprzez modlitwę, świadectwo życia i wspólnotę dóbr w zaspokojeniu poważnych i wielkich potrzeb ewangelizacji. Prowadzić misję wraz z Maryją, Matką ewangelizacji

10. Drodzy bracia i siostry, prowadźmy misję, czerpiąc natchnienie z Maryi, Matki ewangelizacji. Ona, pod natchnieniem Ducha Świętego, przyjęła Słowo życia w głębi swej pokornej wiary. Niech Dziewica Maryja pomoże nam w wypowiedzeniu naszego „tak” wobec pilnej potrzeby, by Dobra Nowina Jezusa rozbrzmiewała w naszych czasach. Niech nam wyjedna nowy zapał, aby wszystkim zanieść Ewangelię życia, która zwycięża śmierć. Niech wstawia się za nami, byśmy mogli zyskać świętą śmiałość poszukiwania nowych dróg, aby do wszystkich dotarł dar zbawienia.

Watykan, 4 czerwca 2017, Uroczystość Zesłania Ducha Świętego Franciszek

[tłumaczenie: Libreria Editrice Vaticana, opracowanie: Papieskie Dzieła Misyjne]

Pod hasłem „Idźcie i głoście” 22 października we wszystkich kościołach i kaplicach świata będzie przeżywany Światowy Dzień Misyjny. Decyzją Stolicy Apostolskiej już od 91 lat, zawsze w przedostatnią niedzielę października, swoimi modlitwami i ofiarami materialnymi wspomagamy młode Kościoły na terytoriach misyjnych.

W Polsce światowy dzień solidarności w modlitwie i pomocy materialnej rozpoczyna Tydzień Misyjny i znany jest jako Niedziela Misyjna. Wszystkie inicjatywy podejmowane w tym dniu, według zamysłu i wskazań Stolicy Apostolskiej powinny mieć charakter powszechny czyli pokazywać jedność Kościoła. W świątyniach przeprowadzana jest zbiórka na Fundusz Solidarności Papieskiego Dzieła Rozkrzewienia Wiary.

– Niedziela Misyjna jest dniem, który na nowo gromadzi nas wokół Jezusa – pierwszego i największego  głosiciela Ewangelii – podkreśla dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych ks. Tomasz Atłas, nawiązując do orędzia Ojca Świętego Franciszka na Światowy Dzień Misyjny. Już w pierwszych zdaniach swojego przesłania Papież wskazuje: „Kościół jest bowiem misyjny ze swej natury. Gdyby tak nie było, to nie byłby on Kościołem Chrystusa, ale stowarzyszeniem pośród wielu innych, które bardzo szybko wyczerpałoby swój cel i zanikło”.

– Jeżeli  jestem osobą wierzącą, jeżeli pragnę autentycznie przeżywać moją więź z Jezusem, to czymś naturalnym staje się, że chcę się zaangażować, chcę by ktoś inny Jezusa spotkał, Jego miłości doświadczył, aby zobaczył w swym życiu światełko nadziei, światełko Jezusowego miłosierdzia – wyjaśnia słowa orędzia ks. Atłas.

Co roku przed Tygodniem Misyjnym w biurze krajowym Papieskich Dzieł Misyjnych powstają materiały liturgiczno-duszpasterskie, które trafiają do parafii. –  Jest to zbiór pomocy, które mogą wykorzystać przede wszystkim duszpasterze w parafiach, katecheci, ale też animatorzy, związani z wolontariatem, z Żywym Różańcem – wyjaśnia ks. Maciej Będziński, sekretarz krajowy Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła. Materiały zawierają m.in. rozważania różańcowe na każdy dzień, a także czytankę różańcową opowiadającą o Papieskich Dziełach Misyjnych i ich inicjatywach, jak: Żywy Różaniec dla Misji, wolontariat misyjny, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci, Misyjne Apostolstwo Chorych czy też pomoc klerykom i kapłanom w krajach misyjnych poprzez akcję Adoptuj Misyjnych Seminarzystów. W pomocach dla duszpasterzy są również materiały multimedialne, statystyki oraz informacje mówiące o tych, którzy oddali życie na misjach. Zaprezentowana jest też jedna z najnowszych inicjatyw – Misyjny Budzik – zachęcająca do misyjnego zaangażowania. W akcję „budzenia do misji” włączył się w ostatnich dniach m.in. metropolita lubelski abp Stanisław Budzik.

–  Tydzień Misyjny ma nam tylko pokazać jak wiele jest inicjatyw i w jak różny sposób możemy pomagać misjom. Inicjatywy misyjne można natomiast podejmować cały rok – podkreśla ks. Będziński. – Niedziela Misyjna to powiedzenie każdej i każdemu z nas: I Ty, skoro znasz Jezusa – idź i zanieś Go innym – dodaje ks. Atłas.

Na świecie pracuje 350 tysięcy misjonarzy, z czego ponad 2 tysiące to Polacy. Niedziela Misyjna zwraca uwagę na to, jak bardzo potrzebne jest zaangażowanie misyjne w świecie, w którym 5 miliardów ludzi nie jest ochrzczonych. Polacy każdego roku przekazują z Niedzieli Misyjnej dla Kościołów misyjnych około 1 mln dolarów amerykańskich. Dzięki ofiarom Polaków z Niedzieli Misyjnej 2016 roku Papieskie Dzieła Misyjne przekazały Stolicy Apostolskiej na pomoc misyjną 1 141 658, 03 USD. Fundusze są przeznaczone na budowę kościołów, kaplic, domów parafialnych, a także formację katechistów, kapłanów i rozbudowę ewangelizacji medialnej.

BPKEP/PDM

Materiały do pobrania:
>>Materiały liturgiczno-duszpasterskie przygotowane przez Papieskie Dzieła Misyjne
>>Film nt. Niedzieli Misyjnej
>>Misje w statystykach
>>Terytoria misyjne
>>Projekty
>>Historia PDRW w Polsce

Umiłowani w Chrystusie Panu!
Siostry i Bracia!

W najbliższą niedzielę będziemy obchodzić XVII Dzień Papieski. Jego hasło brzmi: Idźmy naprzód z nadzieją! Zostało ono zaczerpnięte ze słów zawartych w przesłaniu, które na przełomie tysiącleci skierował do Kościoła św. Jan Paweł II (NMI, 58). Dzisiaj, po 16 latach, słowa te nie straciły niczego ze swej aktualności. Nadal są dla nas bardzo trafnym przynagleniem. Tym bardziej, że jesteśmy ubogaceni przeżyciem Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w lipcu 2016 roku i związaną z nimi wizytą papieża Franciszka w naszej Ojczyźnie. Ponadto zakończyliśmy obchody Jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski, podczas którego dziękowaliśmy Bogu za dar wiary obecny w naszej Ojczyźnie od ponad tysiąclecia. Znajdujemy się w jakimś sensie w sytuacji analogicznej do tej po zakończeniu obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, kiedy św. Jan Paweł II ogłosił List Apostolski Novo Millenio Ineunte zawierający wezwanie: Idźmy naprzód z nadzieją! Każdy jubileusz jest bowiem nie tylko wspomnieniem i uczczeniem rocznicy, ale nade wszystko otwarciem nowej perspektywy dla wiary. Chciejmy więc na nowo usłyszeć dziś wezwanie do prawdziwie chrześcijańskiej nadziei.

Słowo Boże mówi o nadziei

Dzisiejsze czytania mszalne wskazują na najgłębsze fundamenty chrześcijańskiej nadziei. Nie wynika ona z ufności w nasze siły i zdolności, nie jest oparta na szczęśliwym zbiegu okoliczności czy łaskawości losu, nie jest także dobrym nastrojem czy tanim pocieszeniem. Nadzieja rozpalająca serce człowieka wierzącego płynie natomiast z Boga, z Jego mocy i miłości, która nas otacza. Już pierwsze czytanie ukazuje, że Bóg niezmiennie stawia przed człowiekiem wyraźne, jasne wymagania, zachęcając go do wybierania dobra i porzucenia grzechu. Pójście tą drogą oznacza w konsekwencji nową, lepszą historię życia, spełniającą pragnienie ludzkiego serca, które – choć czasami nie do końca świadomie – tęskni jednak za świętością i wypływającym z niej pokojem. Modlitwa wyrażona w psalmie odwołuje się do miłosierdzia, które Bóg okazuje człowiekowi. Święty Paweł zaś usilnie zachęca każdego z nas, odwołując się do napomnienia w Chrystusie, do mocy przekonującej Miłości, aby odpowiedzieć miłością na Bożą miłość. Wreszcie wskazuje nam na uniżenie i wyniszczenie, jakiemu dobrowolnie poddał się dla naszego zbawienia Syn Boży, co oznacza, że i Jego uczniowie powinni uzbroić się w pokorę. W dzisiejszej Ewangelii widzimy natomiast postawę, która powinna być owocem chrześcijańskiej nadziei. Chrystus Pan pochwala drugiego syna, który potrafi wypełnić wezwanie ojca kierowane do niego. Wezwanie to mogło być trudne, niezgodne z jego wcześniejszymi zamiarami, dlatego spowodowało pierwotną odmowę. Jezus Chrystus tym samym wskazuje na prawdziwą wiarę, domagającą się przemiany wewnętrznej, prowadzącą do zmiany postaw życiowych.

Nadzieja w życiu św. Brata Alberta

Przeżywamy obecnie rok Świętego Brata Alberta. Niewątpliwie był to człowiek, który potrafił dojrzewać w nadziei i miłości. Nie poddawał się, gdy przychodziły trudności, których doznał wiele. Był przy tym niezwykle konsekwentny w swych wyborach życiowych. Pozwolił, by kształtowała go miłość – jak napisał o nim młody kapłan Karol Wojtyła w dramacie pt. Brat naszego Boga. Życie św. Brata Alberta jest wyraźnym znakiem, że głęboko przyjęta chrześcijańska nadzieja nie jest indywidualistyczna, prowadzi do innych, zwłaszcza do potrzebujących. Nie cofa się przed cierpieniem, jest zdolna do wyrzeczeń, promieniuje na innych i ich inspiruje. Młody Adam Chmielowski, ożywiony miłością do Ojczyzny, podjął walkę zbrojną z zaborcami. Pełna poświęcenia postawa szybko naznaczyła go dozgonnym znamieniem – w wieku 18 lat, walcząc w Powstaniu Styczniowym, stracił nogę. Odkrywając w sobie talent malarski kształcił się artystycznie w Warszawie i Monachium. Jednak później zaczął bardziej cenić życie pośród i dla ludzi, których wydaje się, że nikt inny nie cenił. Powiedział o nim kardynał Karol Wojtyła: „rzucony na kolana przed majestatem Bożym, upadł na kolana przed majestatem człowieka i to najbiedniejszego, najbardziej upośledzonego, przed majestatem ostatniego nędzarza”. Brat Albert zamieszkał w krakowskiej miejskiej ogrzewalni razem z bezdomnymi i tułaczami, z alkoholikami i przeżywającymi przeróżne dramaty życiowe. Zostawił dla nich wszystko. Zrozumiał, że tylko w taki sposób będzie w stanie dać tym ludziom prawdziwą nadzieję; nadzieję pochodzącą od Boga. Poszedł drogą heroicznej miłości. Ofiarował nie tylko coś od siebie, ale przede wszystkim dał samego siebie. Takim stylem życia potrafił zainspirować innych, zyskując sobie miano „najpiękniejszego człowieka swego pokolenia”. Wspólnotowy wymiar jego nadziei ujawnił się także w założeniu Zgromadzenia Braci Albertynów, a później Zgromadzenia Sióstr Albertynek.

Nadzieja w wymiarze społecznym

Ojciec Święty Benedykt XVI przypomina w encyklice Spe salvi, że „każde poważne i prawe działanie człowieka jest czynną nadzieją” (Spe salvi, 35). Opatrzność Boża pozwala nam cieszyć się niezmierzoną ilością takich błogosławionych działań, podejmowanych wczoraj i dziś w przestrzeni indywidualnej i publicznej. Niewątpliwie w tę perspektywę wpisuje się nadchodzący jubileusz 100-lecia odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę.
Odzyskana wolność pozwoliła między innymi na utworzenie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. U podstaw jego powołania legło przekonanie, że odradzająca się w wymiarze państwowym Polska, aby była silna, musi kształcić inteligencję świadomą swych chrześcijańskich korzeni. Uczelnia ta wkracza właśnie w jubileuszowy, setny rok działalności. W swej bogatej historii szczyci się niemal ćwierćwieczną współpracą z księdzem, późniejszym biskupem, arcybiskupem i kardynałem – Karolem Wojtyłą, który kierował Katedrą Etyki na Wydziale Filozofii aż do pamiętnego październikowego konklawe w 1978 roku. Katolicki Uniwersytet Lubelski odegrał nie do przecenienia rolę budzenia nadziei w czasach, kiedy o nią było naprawdę trudno. Jest on dowodem na to, iż warto podejmować wyzwania dalekosiężne, angażujące umysły i serca wielu, aby ewangelicznie przemieniać oblicze tej ziemi. Na tym polega także prawdziwy patriotyzm.

Opisując współczesną sytuację kulturową i społeczną Ojciec Święty Franciszek zauważa: „W kulturze często zdominowanej przez technikę jest jakby coraz więcej różnych form smutku i samotności, w które popadają ludzie, także wielu młodych. Przyszłość rzeczywiście zdaje się być zakładnikiem niepewności, która nie pozwala na osiągnięcie stabilizacji. W ten sposób często rodzą się uczucia melancholii, smutku i nudy, które mogą powoli doprowadzić do rozpaczy. Potrzebni są świadkowie nadziei i prawdziwej radości, aby odpędzić iluzje, które obiecują łatwe szczęście ze sztucznymi rajami. Głęboka pustka wielu osób może być wypełniona przez nadzieję, jaką nosimy w sercach, z wypływającą z niej radością. Istnieje wielka potrzeba poznania radości, która objawia się w sercu dotkniętym przez miłosierdzie. Doceńmy zatem słowa Apostoła: „Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4,4; por. 1 Tes 5, 16) (Misericordia et Misera, 3).

Nadzieja jest zawsze spodziewaniem się dobra. My, chrześcijanie opieramy ją na wierności Boga, na Jego nieodwołalnej miłości miłosiernej, jaką nieustannie okazuje każdemu nas. Jest ona niemal na wyciągnięcie ręki. Jeśli pozwolimy Bogu działać w nas samych, wówczas objawi On swą moc, która będzie widoczna w życiu indywidualnym, rodzinnym, społecznym, politycznym, narodowym i międzynarodowym.

Siostry i Bracia!

Za tydzień, dziękując Bogu za wielki pontyfikat św. Jana Pawła II, przeżywać będziemy XVII Dzień Papieski pod hasłem Idźmy naprzód z nadzieją! Odbędzie się wtedy zbiórka środków na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski. Od siedemnastu lat jest ona żywym pomnikiem św. Jana Pawła II.

Wsparcie dla Fundacji, o które z ufnością prosimy, umożliwia realizowanie nadziei uzdolnionej młodzieży pochodzącej z niewielkich miejscowości, z niezamożnych rodzin. Dzięki darczyńcom już cztery tysiące młodych ludzi mogło z powodzeniem ukończyć studia na najlepszych polskich uczelniach. Ufamy, że tegoroczna kwesta pozwoli na kontynuowanie stypendiów i pokrycie kosztów formacyjnych obozów wakacyjnych dla uczniów gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych i studentów. Takich stypendystów jest obecnie około dwa tysiące. Fundacja wspiera ich od początku gimnazjum do ukończenia studiów. Ofiarność każdego darczyńcy otwiera przed tymi młodymi ludźmi zachwycające horyzonty nadziei. Za zrozumienie i wsparcie tego dzieła – tak bliskiego sercu św. Jana Pawła II – serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać!

Rozpoczynając miesiąc różańca prośmy Niepokalaną Dziewicę, Gwiazdę Nadziei, aby uzdolniła nas do podjęcia z entuzjazmem papieskiego wezwania: Idźmy naprzód z nadzieją! Wypowiedzmy za św. Janem Pawłem II słowa modlitwy: „Maryjo, naucz nas Twojego zawierzenia, Twojej nadziei i Twojej miłości. Naucz nas wychodzić ku Twojemu Synowi. Prowadź nas do Niego. Niech On będzie odpowiedzią na wszystkie nasze pytania. Naucz nas wychodzić ku innym ludziom, może bardziej biednym i samotnym niż każdy z nas” (Częstochowa, 15 sierpnia 1991 r.).
Na podążanie szlakami wytyczanymi przez prawdziwie chrześcijańską nadzieję z serca wszystkim błogosławimy

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 376. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,

Zakopane, 6-7 czerwca 2017 r.

Przewielebni Księża Proboszczowie, Wikariusze!

Drodzy Bracia i Siostry zaangażowani w animację życia parafialnego!

Jako wspólnota Kościoła mamy świadomość, że życie modlitewne staje się we współczesnym świecie możliwością chwilowego zatrzymania się przy ewangelicznej studni, by zaczerpnąć wody Żywej (por. J 4, 13nn) tak niezbędnej do budowania chrześcijańskiego stylu życia. Każda modlitwa osobista jest budowaniem własnej relacji do Boga, pozwala się otwierać na kontakt z drugim człowiekiem, by w końcu doprowadzić do kroczenia wspólną drogą ku Jezusowi Chrystusowi.

Takim kroczeniem ku Bogu jest wspólnotowa modlitwa Kościoła pozwalająca zjednoczyć się ludzkim sercom, które pragną tego samego, które potrafią przejść ponad podziałami i podążają ku Bogu.

Jednym z takich momentów wspólnotowej modlitwy wszystkich Polaków stanie się dzień 7 października 2017 roku, kiedy na granicach naszego kraju, w tym na granicy naszej diecezji, każdy kto doświadczył siły modlitwy ma możliwość udania się do wyznaczonych kościołów stacyjnych, gdzie będzie przygotowany program pozwalający przeżyć pierwszą sobotę miesiąca oraz stanąć z różańcem w ręku w pobliżu granicy Polski i modlić się za naszą Ojczyznę oraz za cały świat.

Od kilku lat podążając drogą ku zbawieniu razem ze wspólnotą diecezji legnickiej podczas wszystkich spotkań, zarówno z duchowieństwem jak i osobami świeckimi, staram się ukazywać piękno chrześcijańskiego życia w naśladowaniu Chrystusa, w przyjęciu Jego krzyża, w uznaniu swojej grzeszności i potęgi przemieniającej Miłości samego Boga. Dlatego zwracam się z prośbą do Was Bracia Kapłani, ale także do wszystkich osób zaangażowanych w Waszych parafiach, by wykorzystać dobrze ten czas przygotowania do inicjatywy „Różaniec do granic” w waszych wspólnotach, by uświadomić, że ta modlitwa różańcowa, pierwsza sobota miesiąca ma prowadzić do przemiany życia, do przyjęcia słów Chrystusa, by przygotować w ludzkich sercach żyzną glebę na przyjęcie Bożego ziarna, które pragnie wydać owoc trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny (zob. Mk 4, 1 nn).

W naszej diecezji zostało wyznaczonych 17 kościołów stacyjnych do których można się udać 7 października br. i włączyć się w ogólnopolski program przeżywania tego dnia. Jednocześnie zwracam się z zachętą do Księży Proboszczów, by zorganizować we własnych parafiach, w łączności duchowej z wszystkimi Polakami, modlitwę różańcową tego dnia o godz. 14.00 połączoną z katechezą mistagogiczną. Natomiast księży z dekanatów kościołów stacyjnych proszę, by włączyli się w pomoc duszpasterską w wyznaczonych kościołach poprzez sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania, wygłoszenie homilii lub konferencji wprowadzającej. Na Niedzielę 24 września sekretariat Konferencji Episkopatu Polski przygotował krótki komunikat, który prosiłbym o odczytanie w Waszych wspólnotach parafialnych.

Maryja jest zawsze tą, która prowadzi nas ku swojemu Synowi podpowiadając byśmy czynili wszystko cokolwiek nam powie (por. J 2, 5). Mam nadzieję, że ten moment zjednoczenia na modlitwie różańcowej w Polsce i w naszej diecezji będzie jeszcze mocniejszym wytężeniem duchowego słuchu na słowa naszego Pana, byśmy nieustannie stawali się Jego uczniami potrafiącymi podążać drogą ewangelicznego posłuszeństwa.

Z serca udzielam wszystkim pasterskiego błogosławieństwa

† Zbigniew Kiernikowski

Legnica, 20 września 2017 roku

Dobiega końca jubileuszowy rok objawień w Fatimie. Sto lat temu Maryja przekazała trojgu portugalskich dzieci orędzie ocalenia: nawracajcie się, wynagradzajcie za grzechy przeciw mojemu niepokalanemu sercu i odmawiajcie różaniec.

Szczególną sposobnością do realizowania tego wezwania jest ogólnopolska inicjatywa Różaniec do granic. Jej celem jest podjęcie ogólnopolskiej modlitwy różańcowej przez osoby zebrane wzdłuż granic naszego kraju, w intencji Polski i całego świata.

Przedsięwzięcie będzie miało miejsce 7 października tego roku, w pierwszą sobotę miesiąca, w święto Matki Bożej Różańcowej i na zakończenie obchodów 100. rocznicy objawień fatimskich, kiedy to – zebrani na granicach naszej Ojczyzny – o jednej godzinie odmówimy cztery części różańca.

Prosimy wszystkich wiernych, aby licznie włączyli się w tę inicjatywę. Módlmy się wspólnie: duchowni, osoby życia konsekrowanego i wierni świeccy, dorośli, młodzież i dzieci.

Niech w modlitwę różańcową włączą się również ci, którzy nie będą mogli udać się nad granice Polski. Rodziny niech modlą się w swoich domach, chorzy w szpitalach, a wspólnoty parafialne w swoich kościołach. Prosimy duszpasterzy, aby w tym dniu, przeżywali w parafiach bardziej uroczyście nabożeństwo różańcowe, korzystając z pomocy duszpasterskich przygotowanych przez Komisję ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.

Szczegółowe informacje na temat wydarzenia można znaleźć na stronie internetowej www.rozaniecdogranic.pl oraz na plakatach i ulotkach, dostarczonych do parafii.

Warszawa, 20 września 2017 r.

BPKEP

_______________________________

Komunikat należy odczytać podczas ogłoszeń duszpasterskich we wszystkich kościołach diecezji legnickiej w niedzielę, 24 września 2017

† Zbigniew Kiernikowski