Umiłowani Diecezjanie!

W dniu 2 lipca bieżącego roku kończę 75. rok życia, co według prawa kościelnego wiąże się ze złożeniem na ręce Papieża rezygnacji z zajmowanego urzędu ordynariusza diecezji (401 § 1 KPK). Bezpośrednio po przeżyciu Świąt Paschalnych oraz udzieleniu w katedrze legnickiej sakramentu chrztu katechumenom – dorosłym osobom, którym w minionych dwóch latach towarzyszyłem jako biskup w ich drodze ku Chrystusowi i Jego Kościołowi – przedłożyłem Ojcu Świętemu moją gotowość przejścia na emeryturę. Jak już powszechnie wiadomo, prośba ta została przyjęta.

Mojego następcę, który zapewne niedługo zostanie ogłoszony, powierzam Waszym modlitwom i jestem przekonany, że przyjmiecie go w duchu wiary i miłości. Wasze wsparcie będzie mu tym bardziej potrzebne, że ze względu na ograniczenia wynikające z restrykcji sanitarnych nie wszystkie sprawy udawało się w ostatnich miesiącach podejmować i rozwiązywać na bieżąco. Nowy biskup Kościoła legnickiego stanie więc wobec licznych wyzwań. Ufam, że czas, w którym obejmie diecezję, będzie łagodniejszy pod względem zagrożeń epidemiologicznych, co pozwoli mu spokojnie zapoznać się z diecezjalną wspólnotą i jej aktualną sytuacją, która w różnych wymiarach domaga się podjęcia konkretnych rozwiązań. Synowskie oddanie zarówno duchownych, jak też osób konsekrowanych i świeckich, będzie wyrazem Waszej troski o dobro legnickiego Kościoła oraz otwartości na nowy etap jego historii, w którą Bóg wprowadzi kolejnego Pasterza.

Jestem wdzięczny Panu Bogu, że dał mi przeżyć pośród Was ostatnie siedem lat mojej biskupiej posługi, a także świętować z Wami jubileusze 50-lecia święceń prezbiteratu i 75 rocznicy urodzin.

Swoją wdzięczność pragnę również wyrazić wobec wszystkich, których Pan Bóg postawił na mojej drodze w czasie tych lat pasterzowania w Diecezji Legnickiej. Dziękuję pracownikom Legnickiej Kurii Biskupiej, Wyższego Seminarium Duchownego i wszystkich instytucji diecezjalnych. Słowa podziękowania i zapewnienia o modlitwie kieruję do wszystkich kapłanów naszej diecezji i do osób konsekrowanych. Serdeczne i pełne wdzięczności słowa kieruję do Was wszystkich, Bracia i Siostry, z którymi spotykałem się przy tak wielu okazjach w Waszych parafiach, w miejscach codziennego życia i pracy, a także w kontaktach z chorymi i cierpiącymi. Podobnie jak o tym pisał św. Augustyn, starałem się być dla Was biskupem, ale razem z Wami – chrześcijaninem. Mam nadzieję, że jako biskup senior diecezji legnickiej jeszcze nie raz będę mógł doświadczać piękna wiary tej kościelnej wspólnoty.

Wobec tych, którzy z różnych względów mogli poczuć się zawiedzeni sposobem pełnienia mojej biskupiej posługi, słabościami charakteru, konkretnymi słowami czy decyzjami, wypowiadam słowo „przepraszam”, prosząc jednocześnie o płynące z serca przebaczenie.

Proszę Was wszystkich o modlitwę w mojej intencji oraz we wszystkich sprawach diecezji legnickiej i z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa

+ W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

https://diecezja.legnica.pl/kim-jestes-o-wydarzeniu-eucharystycznym-film/

https://diecezja.legnica.pl/modlitwa-za-bliski-wschod-w-kazdy-piatek-czerwca/

LIST PASTERSKI EPISKOPATU POLSKI

W SETNĄ ROCZNICĘ POŚWIĘCENIA NARODU POLSKIEGO

NAJŚWIĘTSZEMU SERCU PANA JEZUSA

Budujmy cywilizację miłości!

Drogie Siostry i Bracia!

Za kilka dni, 11 czerwca, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, biskupi zebrani na plenarnym zebraniu Konferencji Episkopatu uroczyście ponowią akt poświęcenia Polski Sercu Jezusa. W tym samym dniu zostanie on odnowiony we wszystkich polskich parafiach, które przygotowywały się do tego wydarzenia przez ostatnie miesiące. Chodzi o to, by w tym duchowym wydarzeniu mogła uczestniczyć cała wspólnota Kościoła i „aby wszyscy ludzie, pociągnięci do otwartego Serca Zbawiciela, z radością czerpali ze źródeł zbawienia”.

Symbolem nieskończonej i niepojętej miłości Boga jest przebite włócznią i otwarte Serce wiszącego na krzyżu Zbawiciela. Wobec takiej Miłości nie można przejść obojętnie, trzeba na nią odpowiedzieć. Kult Serca Jezusa wyraża się w pragnieniu, by nasze serca zranione grzechem, ale obmyte i uzdrowione Chrystusową Krwią biły w rytmie Najświętszego Serca Zbawiciela, będącego „gorejącym ogniskiem miłości”. On najpełniej objawił światu miłość, bo nie jest bezwzględnym Sędzią, ale kochającym Ojcem.

Poświęcając się Sercu Jezusowemu, człowiek pozwala do końca przeniknąć się miłością Bożą, na tę miłość odpowiedzieć i nieść ją otaczającemu światu. Dlatego oddanie się Sercu Jezusowemu ma istotny wymiar społeczny i wyraża się w tym co św. Paweł VI i św. Jan Paweł II nazywali budowaniem cywilizacji miłości.

Kult Serca Jezusa prowadzi nas również do zadośćuczynienia i wynagradzania za popełnione grzechy, które zawsze są ranami zadanymi Miłości. Oddawanie czci Najświętszemu Sercu Pana Jezusa związane jest z kultem Miłosierdzia Bożego, na które tak wrażliwy jest współczesny człowiek. Świadczy o tym duchowe doświadczenie świętej Siostry Faustyny Kowalskiej, uformowanej również przez nabożeństwo do Serca Jezusa, tak bardzo żywe w latach jej służby w Kościele.

Historia kultu

Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa ma dawne korzenie, rozpowszechnił się na skutek objawień św. Małgorzaty Marii Alacoque, francuskiej zakonnicy z XVII wieku, podczas których Jezus prosił, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był świętem poświęconym czci Jego Serca. Liturgiczne święto Boskiego Serca Pana Jezusa ustanowił papież Klemens XIII w 1765 r. jako przywilej dla ówczesnego Królestwa Polskiego oraz Konfraterni Najświętszego Serca Jezusa w Rzymie. Przyczynili się do tego nasi biskupi, wystosowując memoriał do papieża, gdyż na ziemiach polskich kult ten rozwijał się już wcześniej. Na cały Kościół święto to rozszerzył Pius IX w 1856 r., a Leon XIII w 1899 r. dokonał aktu poświęcenia całego rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.

Dokładnie sto lat temu, 3 czerwca 1921 r., po odzyskaniu przez Polskę niepodległości biskupi dokonali aktu poświęcenia Ojczyzny Najświętszemu Sercu Jezusa. Nastąpiło to równocześnie z konsekracją świątyni Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie. Rok wcześniej, 27 lipca 1920 r., w obliczu nawałnicy bolszewickiej zagrażającej Polsce i całej Europie, biskupi zawierzyli nasz naród Bożemu Sercu na Jasnej Górze. W 1932 r. w Poznaniu odsłonięto pomnik „Sacratissimo Cordi – Polonia Restituta”, który został zburzony w 1940 r. i dotąd nie odbudowany.

Po wojnie w 1948 r. w obliczu nasilających się represji, z inicjatywy Prymasa kard. Augusta Hlonda biskupi zachęcili wiernych do osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, a trzy lata później, 28 października 1951 roku, Prymas Tysiąclecia kardynał Stefan Wyszyński na Jasnej Górze – w obecności niemal miliona wiernych – odnowił akt zawierzenia Polski Sercu Jezusa. Został on ponowiony w 1975 r. Po raz kolejny akt ten został proklamowany w wolnej Polsce 1 lipca 2011 r. w krakowskiej bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa.

O odnowę na polskiej ziemi

Za kilka dni ponowimy akt poświęcenia Najświętszemu Sercu Jezusa, dlatego, że osobiście i zbiorowo pragniemy oddać się w opiekę Bogu, który jest Miłością. W szkole Jezusa, który powiedział o sobie, że jest „cichy i pokornego serca” (Mt 11, 29), pragniemy się uczyć, jak stawiać czoło nowym wyzwaniom, jak podejmować odpowiedzialność za siebie i innych, jak kochać i służyć.

W nawiązaniu do setnej rocznicy poświęcenia narodu polskiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, ponawiamy ten akt w duchu dziękczynienia za dar obecnej od ponad 30 lat wolności, dziękując też za to, że Polska stała się znów pełnoprawnym członkiem wspólnoty europejskich narodów (Unii Europejskiej), co otworzyło nowy etap jej historii.

Mamy przy tym świadomość, że z tej wolności nie zawsze potrafimy właściwie korzystać. Smutkiem napawa fakt, że życie społeczne i polityczne w Polsce naznaczone jest niekończącymi się napięciami, konfliktami, nienawiścią i wrogością, w której trudno się dopatrzyć troski o dobro wspólne. Zagrożona wręcz wydaje się jedność naszej wspólnoty narodowej, dzięki której przetrwaliśmy przez stulecia.

W tej sytuacji, jako naród, społeczeństwo i każdy z nas, dokonajmy rachunku sumienia i prośmy Boga o łaskę nawrócenia. W perspektywie zawierzenia Sercu Jezusa, módlmy się o dar miłości, abyśmy w każdym człowieku – także innym czy myślącym inaczej – potrafili dostrzec brata. Rozmawiajmy językiem miłości, przebaczajmy tym, którzy nas skrzywdzili, nie chowajmy w sercu urazy, pierwsi wyciągając rękę do zgody. Budujmy mosty ponad podziałami, a spory rozwiązujmy w duchu dialogu i pojednania. Nie zapominajmy, że dialog należy do samej istoty chrześcijaństwa. Dajmy dziś temu świadectwo!

Polska rodzina znalazła się w kryzysie, co trzecie małżeństwo się rozpada. W obliczu tych bolesnych faktów prośmy o odnowienie łask sakramentalnych i umocnienie więzi rodzinnych – o przebaczenie i wyrzeczenie się egoizmu rodzącego przemoc. Nie zapominajmy też o potrzebie międzypokoleniowego przekazu wiary, który dziś wydaje się być szczególnie zagrożony.

Jako wspólnota Kościoła zdajemy niełatwy egzamin wiarygodności tak mocno zachwianej wskutek grzechów i ran zadanych braciom i siostrom przez niektórych duchownych. Jesteśmy świadomi, że grzech wykorzystywania seksualnego – jak ostrzegał papież Benedykt XVI – może skutecznie przyćmić blask Ewangelii. W Kościele niezbędny jest proces oczyszczenia, prośby o przebaczenie ze strony skrzywdzonych i otoczenia ich szczególną troską.

Czyńmy świat bardziej ludzkim! W społeczeństwie, które podlega atomizacji wzmocnionej izolacją na skutek pandemii, bolesnej samotności doświadczają starsi, chorzy i niepełnosprawni. Ponadto, kryzys ekonomiczny sprawia, że ludzie biedni stają się jeszcze bardziej ubożsi. Otwórzmy się na nich, nie zapominając, że najsłabsi są „sercem Kościoła”, oni winni być również w centrum zainteresowania każdej ludzkiej społeczności. Znakiem cywilizacji miłości jest też otwartość na ludzkie życie, gdyż każdy człowiek, a  szczególnie ten bezbronny i nienarodzony, ma prawo do życia.

Budujmy postawę braterstwa, o co usilnie apeluje papież Franciszek. Czyńmy to zarówno na gruncie polskim jak i międzynarodowym, w duchu przebaczenia i pojednania, czemu Polska dała już dobitne świadectwo w XX stuleciu, inicjując pojednanie z sąsiednimi narodami. 

Zdajemy sobie sprawę, że nie ma innej drogi odnowy, jak nawrócenie czyli zwrócenie się do Odkupiciela i Jego zranionego Serca, „przez które stało się nam zbawienie”. Pokornie prosimy Jezusa o przebaczenie i łaskę powrotu do Niego i Jego Ewangelii. Z ufnością powierzamy Mu Kościół i Ojczyznę, nas samych i wszystko, co nas stanowi.

Wpatrzeni w Serce Jezusowe, z serca Wam błogosławimy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce,

zebrani na 388. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

Zgodnie z najnowszym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2021 roku (Dz.U. z 2021, poz. 814 – zobacz) działalność kościołów i innych związków wyznaniowych obowiązują następujące przepisy:

Zgodnie z § 1 pkt 5 lit. a  rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, w §  26 dotychczas obowiązującego rozporządzenia w ust. 8 w pkt 1 wyrazy „20 m²” zastępuje się wyrazami „15 m²„.

Zgodnie z  § 3 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie przepis ten wchodzi w życie 3 maja br., część przepisów wchodzi w życie wcześniej.

§  3 Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2021 r., z wyjątkiem:

1) § 1 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2021 r.;

2) § 1 pkt 2 lit. a-c, e-h, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2021 r.

Od 3 maja 2021 r. zatem omawiany §  26 ust. 8 przyjmie brzmienie:

§  26.  Zakaz organizowania zgromadzeń, imprez, spotkań lub zebrań:

ust. 8 – Do dnia 7 maja 2021 r. zgromadzenia organizowane w ramach działalności kościołów i innych związków wyznaniowych mogą się odbywać, pod warunkiem, że w przypadku gdy zgromadzenie odbywa się:

1)  w budynkach i innych obiektach kultu religijnego, znajduje się w nich, przy zachowaniu odległości nie mniejszej niż 1,5 m, nie więcej uczestników niż 1 osoba na 15 m² powierzchni, oprócz osób sprawujących kult religijny lub osób dokonujących pochowania, lub osób zatrudnionych przez zakład lub dom pogrzebowy w przypadku pogrzebu, oraz że uczestnicy realizują nakaz zakrywania ust i nosa, o którym mowa w § 25 ust. 1, z wyłączeniem osób sprawujących kult religijny;

2) na zewnątrz, uczestnicy przebywają w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od siebie i realizują nakaz zakrywania ust i nosa, o którym mowa w § 25 ust. 1, z wyłączeniem osób sprawujących kult religijny.

Bez zmian pozostaje:

ust. 9 – Przed wejściem do budynków i innych obiektów kultu religijnego informuje się o limicie osób, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, oraz podejmuje środki zapewniające jego przestrzeganie.