1. Dzisiaj, kiedy przez nasz kraj przetacza się fala ulicznych protestów, Papież Franciszek w czasie audiencji ogólnej skierował ważne i znaczące słowa do Polaków. Przypomniał w nich św. Jana Pawła II, który „zawsze wzywał do szczególnej miłości wobec słabych i bezbronnych, i do ochrony każdego życia ludzkiego od poczęcia aż do naturalnej śmierci”. Słowa te wpisują się w nieustanne wołanie Kościoła o ochronę, także prawną, życia każdego człowieka, również nienarodzonego, zgodnie z przykazaniem „Nie zabijaj”.

2. Papież Franciszek prosił dzisiaj Boga, „aby obudził w sercach wszystkich szacunek dla życia naszych braci, zwłaszcza najsłabszych i bezbronnych, i dał siłę tym, którzy je przyjmują i troszczą się o nie, także wtedy, gdy wymaga to heroicznej miłości”. Przykazanie miłości nakłada na nas ważny obowiązek troski, pomocy i ochrony, której potrzebują matki i rodziny przyjmujące i wychowujące chore dzieci. Dziękujemy wszystkim wspólnotom i instytucjom, które od lat to robią i zwracamy się z apelem do parafii, ruchów katolickich i innych organizacji kościelnych, o podejmowanie konkretnych inicjatyw wychodzących naprzeciw tym, którzy takiej pomocy, tak indywidualnej, jak i instytucjonalnej, potrzebują i będą potrzebować. Kościół zawsze będzie opowiadał się za życiem i wspierał chroniące je inicjatywy.

3. Z wielkim bólem obserwujemy eskalację napięcia społecznego i agresji. Niepokojem napawają również wulgarny język, którym posługuje się część protestujących, niszczenie mienia społecznego, przypadki dewastacji kościołów, profanacji miejsc świętych czy uniemożliwianie sprawowania w nich liturgii. Wzywamy wszystkich do podjęcia rzeczowego dialogu społecznego, do wyrażania poglądów bez użycia przemocy i do poszanowania godności każdego człowieka. Polityków i wszystkich uczestników debaty społecznej prosimy, w tym dramatycznej czasie, o dogłębne analizowanie przyczyn zaistniałej sytuacji i szukanie dróg wyjścia w duchu prawdy i dobra wspólnego, bez instrumentalizowania spraw wiary i Kościoła.

Dziękujemy duszpasterzom i wszystkim wiernym świeckim, którzy odważnie stają w obronie swoich kościołów. Nikt nie potrafi lepiej obronić Kościoła i obiektów sakralnych niż wspólnota wierzących. Dziękujemy także służbom porządkowym. Kościół chce pozostać otwarty dla wszystkich ludzi, niezależnie od ich przynależności w życiu społecznym i politycznym.

4. Przeżywamy jednocześnie bardzo trudny czas obostrzeń związanych z pandemią koronawirusa. To ogromne wyzwanie dla nas wszystkich. W imię troski o bezpieczeństwo i zdrowie niezmiennie apelujemy o solidarność i przestrzeganie zasad bezpieczeństwa sanitarnego. Wyrażamy wdzięczność wszystkim służbom medycznym za ich pracę i heroiczne poświęcenie.

5. Prosimy również wszystkich wierzących o post, jałmużnę i modlitwę o pokój społeczny, w intencji ochrony życia, zakończenia trwającego kryzysu, a także o ustanie rozwijającej się pandemii. Przekazujemy tekst modlitwy przygotowanej na ten czas. 

MODLITWA O POKÓJ

(na motywach Listu do Efezjan]

Panie Jezu Chryste,

Ty, który jesteś naszym pokojem,

Ty, który zburzyłeś rozdzielający ludzi mur – wrogość,

Ty, który ludzi dalekich czynisz bliskimi,

Ty, który w sobie zadałeś śmierć wrogości!

Prosimy, zadaj śmierć także jakiejkolwiek wrogości w nas!

Daj nam światłe oczy serca, byśmy przestali widzieć w sobie wzajemnie przeciwników, a zobaczyli współdomowników – w Twoim Domu, a także w tym domu, który ma na imię Polska;

Nawróć nasze wzajemne myślenie o sobie, i daj nam słowa i czyny na miarę tego nawrócenia.

Włóż nam w usta – a jeszcze wcześniej w nasze myśli – słowa, które budują, nie rujnują; leczą, nie zadają rany; pocieszają, nie odbierają nadzieję; niosą pokój, nie wywołują agresję.

Wskaż nam czyny konkretnej miłości i miłosierdzia, wokół których odbudujemy naszą wspólnotę. Zwłaszcza w tak trudnej, obecnej chwili pandemii poprowadź nas do osób chorych i starszych, tych, którzy przebywają na kwarantannie i tych, którzy opłakują swoich zmarłych. Pomnóż w nas ofiarność i współczucie.

Uczyń każdego z nas „nowym człowiekiem”, a nastanie pokój!

Modlimy się za wszystkich!

O mądrość i pragnienie dobra wspólnego dla każdego, kto w obecnym sporze zabiera głos;

Za polityków wszystkich opcji w parlamencie i poza nim.

Za tych, którzy modlą się w kościołach, i za tych, którzy demonstrują.

Za wierzących w Boga, i za tych, którzy wartości prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna wywodzą z „innych źródeł”;

Również za tych, którzy w tej chwili wcale ich nie szukają.

Ty – rozpoznany czy nierozpoznany – znajdź drogę do każdego z nas, wskaż nam właściwe drogi ku sobie nawzajem. I skutecznie nas po nich poprowadź.

Amen.

Wszystkim rodakom z serca błogosławimy.

Członkowie Rady Stałej
Konferencji Episkopatu Polski

Penitencjaria Apostolska zdecydowała, że aby zapewnić bezpieczeństwo wiernych w czasie epidemii, odpust zupełny dla osób nawiedzających cmentarz i modlących się za zmarłych przez poszczególne osiem dni, zwykle ustanowiony jedynie na dni od 1 do 8 listopada, może być przeniesiony na INNE OSIEM DNI LISTOPADA. Dni te, dowolnie wybrane przez poszczególnych wiernych, mogą być od siebie oddzielone. Również odpust zupełny związany z dniem 2 listopada – wspomnieniem wszystkich wiernych zmarłych dla tych, którzy pobożnie nawiedzają kaplicę lub cmentarz i odmawiają tam „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”, może być przeniesiony na inny dzień listopada, dowolnie wybrany przez poszczególnych wiernych.

Osoby starsze, chore i ci wszyscy, którzy z poważnych powodów nie mogą opuścić domu, na przykład ze względu na zakazy gromadzenia się licznych wiernych w miejscach świętych, będą mogli uzyskać odpust zupełny, jeśli tylko będą się łączyć duchowo z wiernymi, którzy pobożnie nawiedzają miejsca święte oraz jeśli wykluczą wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu i mają intencję – kiedy to tylko będzie możliwe – spełnić trzy zwyczajne warunki (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego). 

****

PEŁNA TREŚĆ DEKRETU:

W bieżącym roku, w aktualnych okolicznościach spowodowanych pandemią COVID-19,
odpusty zupełne dla wiernych zmarłych będzie można uzyskać przez cały listopad,
przy zmienionych warunkach i dostosowanych do sytuacji dziełach pobożnych, aby zapewnić bezpieczeństwo wiernych.

Do niniejszej Penitencjarii Apostolskiej dotarło wiele próśb Świętych Pasterzy, aby w tym roku, z powodu epidemii COVID-19, zmieniono pobożne dzieła w celu uzyskania odpustów zupełnych dla dusz czyśćcowych, które można uzyskiwać zgodnie z normą „Wykazu odpustów” (nad. 29, § 1). Dlatego Penitencjaria Apostolska, na mocy specjalnego polecenia Jego Świątobliwości Papieża Franciszka, chętnie ustanawia i określa, że w tym roku, aby uniknąć zgromadzeń, tam, gdzie są one zakazane:

a. Odpust zupełny dla osób nawiedzających cmentarz i modlących się, choćby tylko w myśli, za zmarłych przez poszczególne osiem dni, zwykle ustanowiony jedynie na dni od 1 do 8 listopada, dla pożytku wiernych może być przeniesiony na inne osiem dni listopada. Dni te, dowolnie wybrane przez poszczególnych wiernych, mogą być od siebie oddzielone.

b. Odpust zupełny związany z dniem 2 listopada, ustanowiony na Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych dla tych, którzy pobożnie nawiedzają i odmawiają tam „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”, może być przeniesiony nie tylko na niedzielę poprzedzającą lub następującą, albo na sam dzień Uroczystości Wszystkich Świętych, ale także na inny dzień listopada, dowolnie wybrany przez poszczególnych wiernych.

Osoby starsze, chore i ci wszyscy, którzy z poważnych powodów nie mogą opuścić domu, na przykład ze względu na zakazy gromadzenia się licznych wiernych w miejscach świętych, będą mogli uzyskać odpust zupełny, jeśli tylko łącząc się duchowo z tymi wiernymi, którzy pobożnie nawiedzają miejsca święte, oraz wykluczając wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu i mając intencję kiedy to tylko będzie możliwe spełnić trzy zwyczajne warunki (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego), odmówią pobożnie modlitwy za zmarłych przed obrazem Pana Jezusa lub Najświętszej Maryi Panny (na przykład jutrznię i nieszpory z oficjum Liturgii godzin za zmarłych, Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia i inne modlitwy za zmarłych bliskich ich sercu), albo jeśli podejmą medytacyjną lekturę jednego z fragmentów Ewangelii z liturgii za zmarłych, lub też jeśli wypełnią uczynki miłosierdzia poprzez ofiarowanie Bogu cierpień i niedogodności swego życia.

Aby ten dostęp do łaski Bożej, udzielanej władzą kluczy Kościoła, stawał się łatwiejszy ze względu na miłosierdzie duszpasterskie, niniejsza Penitencjaria gorąco prosi, aby wszyscy kapłani posiadający odpowiednie uprawnienia, oddali się z gorliwością i wielkodusznością celebracji Sakramentu Pokuty i udzielali Komunii Świętej chorym.

Niemniej, jeśli chodzi o warunki duchowe dla uzyskania odpustu zupełnego, nadal obowiązują wcześniej wydane wskazania zawarte w „Nocie odnośnie sakramentu pojednania w obecnej sytuacji pandemii”.

Wreszcie, ponieważ dusze czyścowe wspierane są wstawiennictwem wiernych, szczególnie zaś miłą Bogu ofiarą ołtarza (por. Sob. Tryd. Sesja XXV, Dekret o czyśćcu), gorąco zaleca się wszystkim kapłanom trzykrotne odprawianie Mszy św. w dniu Wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, zgodnie z Konstytucją Apostolską „Incruentum Altaris”, wydaną przez czcigodnej pamięci papieża Benedykta XV w dn. 10 sierpnia 1915 roku.

Niniejszy dekret jest ważny przez cały listopad. Bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 22 października 2020 roku, we wspomnienie św. Jana Pawła II.

Mauro Kard. Piacenza
Penitencjarz Większy

Ks. prał. Krzysztof Nykiel
Regens

Drodzy bracia i siostry,

Pragnę wyrazić wdzięczność Bogu za zaangażowanie, z jakim przeżywany był w całym Kościele, w październiku ubiegłego roku, Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny. Jestem przekonany, że przyczynił się on do pobudzenia nawrócenia misyjnego w wielu wspólnotach, na drodze wskazanej przez temat: „Ochrzczeni i posłani: Kościół Chrystusa w misji na świecie”.

W tym roku, naznaczonym cierpieniami i wyzwaniami spowodowanymi przez pandemię Covid 19, to misyjne pielgrzymowanie całego Kościoła trwa nadal w świetle słowa, które znajdujemy w opisie powołania proroka Izajasza: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8). Jest to nieustannie nowa odpowiedź na pytanie Pana: „Kogo mam posłać?” (tamże). To powołanie pochodzi z serca Boga, z Jego miłosierdzia, które rzuca wyzwanie zarówno Kościołowi, jak i ludzkości w obecnym kryzysie światowym. „Podobnie, jak uczniów z Ewangelii, ogarnęła nas niespodziewana i gwałtowna burza. Uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy w tej samej łodzi, wszyscy słabi i zdezorientowani, ale jednocześnie ważni, wszyscy wezwani do wiosłowania razem, wszyscy potrzebujący, by pocieszać się nawzajem. Na tej łodzi… jesteśmy wszyscy. Tak jak ci uczniowie, którzy mówią jednym głosem i wołają w udręce: „giniemy” (w. 38), tak i my zdaliśmy sobie sprawę, że nie możemy iść naprzód każdy na własną rękę, ale jedynie razem” (Rozważanie na Placu św. Piotra, 27 marca 2020 r.). Jesteśmy naprawdę zaskoczeni, zdezorientowani i przestraszeni. Cierpienie i śmierć sprawiają, że doświadczamy naszej ludzkiej kruchości; ale jednocześnie wszyscy dostrzegamy silne pragnienie życia i wyzwolenia od zła. W tym kontekście, powołanie do misji, zaproszenie do wyjścia ze swoich ograniczeń ze wzglądu na miłość Boga i bliźniego jawi się jako szansa dzielenia się, służby,  wstawiennictwa. Misja, którą Bóg powierza każdemu z nas, sprawia, że przechodzimy od bojaźliwego i zamkniętego „ja” do „ja” odnalezionego i odnowionego przez dar z siebie.

W ofierze krzyżowej, w której wypełnia się misja Jezusa (por. J 19, 28-30), Bóg objawia, że Jego miłość jest dla każdego i dla wszystkich (por. J 19, 26-27). I prosi nas o naszą osobistą gotowość do bycia posłanymi, ponieważ On jest Miłością w odwiecznej dynamice misyjnej, zawsze wychodzącej poza siebie samego, aby dać życie. Z miłości do człowieka, Bóg Ojciec posłał swego Syna Jezusa (por. J 3, 16). Jezus jest misjonarzem Ojca: Jego Osoba i Jego dzieło jest całkowitym posłuszeństwem woli Ojca (por. J 4, 34; 6, 38; 8, 12-30; Hbr 10, 5-10). Z kolei Jezus, dla nas ukrzyżowany i zmartwychwstały, pociąga nas w swojej dynamice miłości swoim Duchem, ożywiającym Kościół, który czyni nas uczniami Chrystusa i posyła nas na misje do świata i do narodów.

 „Misja, «Kościół wychodzący» nie jest programem, zamiarem, który należy zrealizować wysiłkiem woli. To Chrystus sprawia, że Kościół wychodzi ze swoich ograniczeń. W misji głoszenia Ewangelii wyruszasz, ponieważ Duch cię pobudza i niesie” (Senza di Lui non possiamo far nulla, LEV – San Paolo, 2019, 16-17). Bóg zawsze miłuje jako pierwszy i z tą miłością nas spotyka i nas powołuje. Nasze osobiste powołanie wynika z faktu, że jesteśmy synami i córkami Boga w Kościele, będącym Jego rodziną, braćmi i siostrami w tej miłości, której świadectwo dał nam Jezus. Wszyscy jednak mają ludzką godność opartą na Bożym powołaniu, aby byli dziećmi Bożymi, i by stawali się w sakramencie chrztu i w wolności wiary tym, czym są od zawsze w sercu Boga.

  Już fakt, że otrzymaliśmy darmo życie, stanowi domyślne zaproszenie do wejścia w dynamikę daru z siebie: ziarno, które w ochrzczonych nabierze dojrzałej formy jako odpowiedź na miłość w małżeństwie i dziewictwie dla królestwa Bożego. Życie ludzkie rodzi się z miłości Boga, wzrasta w miłości i dąży ku miłości. Nikt nie jest wykluczony z miłości Boga, a w świętej ofierze Jezusa Syna na krzyżu Bóg zwyciężył grzech i śmierć (por. Rz 8, 31-39). Dla Boga zło – a nawet grzech – staje się wyzwaniem, by kochać i to kochać coraz bardziej (por. Mt 5, 38-48; Łk 23, 33-34). Dlatego w tajemnicy paschalnej Boże miłosierdzie leczy pierwotną ranę ludzkości i wylewa się na cały wszechświat. Kościół – powszechny sakrament miłości Boga do świata – kontynuuje w dziejach misję Jezusa i posyła nas wszędzie, aby przez nasze świadectwo wiary i głoszenie Ewangelii Bóg mógł ponownie ukazać swoją miłość oraz dotknąć i przemienić serca, umysły, ciała, społeczeństwa i kultury w każdym miejscu i czasie.

Misja jest wolną i świadomą odpowiedzią na powołanie Boga. Ale to powołanie możemy dostrzec tylko wtedy, gdy przeżywamy osobistą relację miłości z Jezusem żyjącym w swoim Kościele. Zadajmy sobie pytanie: czy jesteśmy gotowi na przyjęcie obecności Ducha Świętego w naszym życiu, do usłyszenia powołania na misję, czy to na drodze małżeństwa, czy też na drodze dziewictwa konsekrowanego lub święceń kapłańskich, a w każdym razie w zwykłym powszednim życiu? Czy jesteśmy gotowi, aby być posłanymi wszędzie, żeby świadczyć o naszej wierze w Boga, Miłosiernego Ojca, aby głosić Ewangelię zbawienia Jezusa Chrystusa, aby mieć udział w Bożym życiu Ducha Świętego budując Kościół? Czy podobnie jak Maryja, Matka Jezusa, jesteśmy gotowi bez zastrzeżeń służyć woli Bożej (por. Łk 1, 38)? Ta wewnętrzna dyspozycyjność jest bardzo ważna, aby móc odpowiedzieć Bogu: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8). I to nie w sposób abstrakcyjny, ale w dniu dzisiejszym Kościoła i historii.

Zrozumienie tego, co Bóg nam mówi w tych czasach pandemii, staje się wyzwaniem także dla misji Kościoła. Choroba, cierpienie, strach i izolacja wzywają nas do zadawania sobie pytań. Ubóstwo osób umierających samotnie, tych, którzy są pozostawieni sami sobie, tracących pracę i płacę, tych, którzy nie mają domu i pożywienia, każe się nam zastanowić. Zmuszeni do dystansu fizycznego i do pozostawania w domu, jesteśmy zaproszeni do ponownego odkrycia, że potrzebujemy relacji społecznych, a także wspólnotowej relacji z Bogiem. Sytuacja ta, nie powiększając naszej nieufności i obojętności, powinna skłonić nas do zwrócenia większej uwagi na nasz sposób odnoszenia się do innych. A modlitwa, w której Bóg dotyka i porusza nasze serca, otwiera nas na potrzebę miłości, godności i wolności naszych braci, a także na troskę o całe stworzenie. Niemożność gromadzenia się jako Kościół w celu sprawowania Eucharystii sprawia, że mamy udział w sytuacji wielu wspólnot chrześcijańskich, które nie mogą odprawiać Mszy św. w każdą niedzielę. W tym kontekście jest do nas ponownie skierowane pytanie, które zadaje nam Bóg: „Kogo mam posłać?”, i oczekuje On od nas wielkodusznej i stanowczej odpowiedzi: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8). Bóg wciąż szuka, kogo mógłby posłać na świat i do narodów, aby dawać świadectwo o Jego miłości, o Jego zbawieniu od grzechu i śmierci, Jego wyzwoleniu od zła (por. Mt 9, 35-38; Łk 10, 1-12).

Obchody Światowego Dnia Misyjnego oznaczają również potwierdzenie, że modlitwa, refleksja i pomoc materialna z waszych ofiar są szansą na aktywne uczestnictwo w misji Jezusa w Jego Kościele. Miłość wyrażona w zbiórkach podczas celebracji liturgicznych trzeciej niedzieli października ma na celu wsparcie pracy misyjnej, prowadzonej w moim imieniu przez Papieskie Dzieła Misyjne, aby wyjść naprzeciw duchowym i materialnym potrzebom narodów i Kościołów na całym świecie, dla zbawienia wszystkich.

Niech Najświętsza Maryja Panna, Gwiazda Ewangelizacji i Pocieszycielka strapionych, misyjna uczennica swego Syna Jezusa, nadal wstawia się za nami i niech nas wspiera.

Rzym, u św. Jana na Lateranie, 31 maja 2020, uroczystość Zesłania Ducha Świętego

Z A R Z Ą D Z E N I E

BISKUPA LEGNICKIEGO

z 16 października 2020 roku

Mając na uwadze wzbierającą falę zakażeń koronawirusem oraz konieczność uczynienia wspólnot parafialnych miejscami możliwie bezpiecznymi, pragnę zlecić wprowadzenie w życie duszpasterskie naszej diecezji następujących postanowień oraz przypomnieć za­­sady już obowiązujące.

DYSPENSA

Przypominam, że zwolnienie  z uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych pozostaje aktualne wobec osób z objawami infekcji (np. kaszel, katar, podwyższona temperatura itp.). Gdy chodzi o obecność na niedzielnych celebracjach, muszą być brane pod uwagę także wprowadzane obostrzenia państwowe oraz roztropne rozeznanie wiernych we własnym sumieniu bieżącej sytuacji epidemicznej, osobistych uwarunkowań zdrowotnych, rodzinnych, związanych z wiekiem i wielką obawą przed zakażeniem. 

ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA I HIGIENY

1. Księża Proboszczowie, w zależności od tego, w jakiej strefie zagrożenia epidemicznego znajdują się ich parafie, muszą określić maksymalną liczbę wiernych mogących przebywać jednocześnie w kościołach lub kaplicach (strefa żółta – 1 osoba na 4m², strefa czerwona – 1 osoba na 7m²). Informacja na ten temat powinna się znajdować na drzwiach kościoła i na stronach internetowych parafii.

2. Przy drzwiach wejściowych należy umieścić informację o obowiązku stosowania maseczek lub przyłbic oraz przypominać o tym przed rozpoczęciem każdej z liturgii.

3. Maseczek lub przyłbic, które zakrywają usta i nos, powinni używać na terenie kościoła:

a. wierni (podczas sprawowania liturgii i poza nią), chyba że mają zaświadczenie lekarskie określające przeciwskazania;

b. cała służba liturgiczna, nie wyłączając z tego lektora i psałterzysty podczas wykonywania czytania lub śpiewu;

c. koncelebransi – podczas udzielania Komunii świętej i procesji przez świątynię;

d. wszyscy kapłani, którzy nie sprawują Eucharystii, zwłaszcza w zakrystii i w konfesjonale;

e. wszyscy inni pracownicy kościelni, oprócz organisty w trakcie śpiewu i gry na organach.

4. Parafia powinna być zaopatrzona w dozowniki płynu dezynfekcyjnego, które należy umieścić przy wejściach do kościoła (nie w miejscach kropielnic), w zakrystii oraz w pobliżu ołtarza.

5. Dezynfekcji rąk powinni dokonywać:

a. wierni wchodzący do kościoła;

b. służba liturgiczna – bezpośrednio po wejściu do zakrystii, a także bezpośrednio przed liturgią oraz po niej.

c. kapłani – przed rozpoczęciu liturgii oraz bezpośrednio po jej zakończeniu; bezpośrednio przed rozpoczęciem udzielania Komunii świętej – w miejscu widocznym dla wiernych – oraz bezpośrednio po obmyciu palców w vasculum.

6. Zalecam dużą staranność o utrzymanie czystości w kościołach i kaplicach przez częstszą dezynfekcję, zwłaszcza gdy chodzi o przedmioty i miejsca często dotykane: ławki, klęczniki, klamki, włączniki światła itp.

7. Duchowni, którzy zostaną objęci kwarantanną, są zobowiązani zgłosić ten fakt do Kurii natychmiast po wydaniu decyzji przez kompetentne władze państwowe. Organizowanie zastępstw w takich sytuacjach spoczywa na Księżach Proboszczach we współpracy z Księżmi Dziekanami.

UDZIELANIE KOMUNII ŚWIĘTEJ

1. Wiernym należy umożliwić przyjmowanie Komunii świętej według ich wyboru: albo do ust, albo na rękę, w następujący sposób:

a. jeśli do dyspozycji jest więcej niż jeden szafarz Komunii świętej, należy jej udzielać w dwóch rzędach bądź w różnych miejscach w kościele, z wyraźnym zaznaczeniem, gdzie Ciało Pańskie jest udzielane do ust, a gdzie na rękę;

b. w przypadku jednego szafarza najpierw należy udzielić Komunii świętej osobom pragnącym przyjąć ją na rękę, a następnie tym, którzy chcą przyjąć ją do ust.

2. Powyższych zasad należy przestrzegać konsekwentnie i bez wyjątków, ponieważ jakiekolwiek mieszanie obu form udzielania Komunii całkowicie pozbawia je sensowności pod względem profilaktyki zakażeń.

3. Kapłan lub inny szafarz udzielający Komunii świętej bezpośrednio przed tą czynnością dezynfekuje ręce, podczas niej ma założoną maseczkę, a po zakończeniu obmywa palce w vasculum i powtórnie dezynfekuje ręce.

SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA

1. Nie wolno używać tzw. konfesjonałów zamkniętych (szafowych)

2. W konfesjonałach od strony penitenta należy umieścić folie ochronne, które powinny być regularne dezynfekowane lub wymieniane.

3. Podczas spowiedzi penitent oraz szafarz sakramentu pokuty mają mieć zasłonięte usta i nos

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

1. Należy zrezygnować z Mszy świętych celebrowanych na cmentarzach oraz wszelkich procesji w dniu 1 listopada br., a zamiast tego zaprosić wiernych do udziału w liturgiach sprawowanych tego dnia w kościołach.

2. Proszę o zachęcanie wiernych do indywidualnego nawiedzania cmentarzy nie tylko w uroczystość Wszystkich Świętych, ale przede wszystkim w tych dniach, kiedy można uzyskać odpust za zmarłych – od 1 do 8 listopada.

DODATKOWE INFORMACJE

1. Legnicka Kuria Biskupia modyfikuje swój styl i porządek pracy. Prosimy o powstrzymanie się od załatwiania spraw osobiście oraz o ograniczenie wizyt w Legnickiej Kurii Biskupiej jedynie do spraw wyjątkowych.

2. Zachęcam, aby Kancelarie parafialne pozostawały zamknięte, z wyjątkiem spraw losowych. Należy udostępnić wiernym numer telefonu i adres mailowy, dzięki którym będą mogli umówić się z duszpasterzem w celu załatwienia spraw niecierpiących zwłoki.

3. Zachęcam kapłanów oraz osoby konsekrowane, a także wszystkich wiernych do dalszego trwania w jedności na modlitwie różańcowej w intencji ustania pandemii.

4. Proszę, aby wobec zagrożenia niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się koronawirusa Księża wystrzegali się skrajności w postawach i wypowiedziach oraz unikali zarówno tworzenia atmosfery strachu i paniki, jak również lekceważenia powagi sytuacji. Bądźmy dla innych wzorem i umocnieniem w stosowaniu się do zaleceń władz państwowych, samorządowych, sanitarnych i kościelnych. Wobec internetowej plagi fałszywych informacji, tzw. fake newsów, dotyczących również pandemii, proszę o powstrzymywanie się od przekazywania dalej niesprawdzonych wiadomości i kontrowersyjnych teorii.

5. Zachęcam, aby w trakcie niedzielnych ogłoszeń parafialnych przedstawić wiernym najważniejsze z wyżej wymienionych zasad funkcjonowania parafii oraz wypływające z nich obowiązki duszpasterzy i świeckich. Warto ponownie wytłumaczyć, że przyjmowanie Komunii świętej na rękę nie może być uznawane za profanację oraz że stanowi godziwy sposób jej przyjmowania, uznany w przepisach liturgicznych Kościoła i zaakceptowany przez odpowiednie władze kościelne. Każde indywidualne rozstrzyganie o godziwości sposobu przyjmowania Komunii świętej jest poza posłuszeństwem oficjalnemu nauczaniu Kościoła.

6. Należy rozważyć zawieszenie inicjatyw duszpasterskich oraz spotkań poszczególnych wspólnot parafialnych, jeśli mogłyby one nieść duże ryzyko zakażeń ze względu na liczbę wiernych, warunki i formę spotkań, itd.

7. W instytucjach diecezjalnych, takich jak: Wyższe Seminarium Duchowne, Dom Księży Emerytów i CaritasDiecezji Legnickiej obowiązują szczegółowe zasady opracowane przez zarządy tych instytucji, uwzględniające specyfikę poszczególnych domów. Bardzo proszę wszystkich użytkowników wymienionych miejsc o przestrzeganie tych zasad.

8. Niniejsze zarządzenie wchodzi w życie z dniem 18 października 2020 roku. W zależności od nowych postanowień władz państwowych, sanitarnych i kościelnych będzie ono aktualizowane.

 Modlę się za całą naszą Wspólnotę diecezjalną i wszystkim z serca błogosławię

Wasz Biskup Zbiegniew Kiernikowski 

W dniach 5 i 6 października 2020 roku w Łodzi i Pabianicach pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego odbyło się 387. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Archidiecezja łódzka została wybrana na miejsce obrad ze względu na rozpoczynający się w grudniu Jubileusz 100-lecia jej powstania.

1. Obrady poprzedziła prezentacja nowej, trzeciej encykliki Papieża Franciszka „Fratelli tuttiˮ poświęconej braterstwu i przyjaźni społecznej. Za Ojcem Świętym biskupi zaapelowali o podjęcie konkretnych działań w celu budowania świata opartego na miłości, jedności i wzajemnej odpowiedzialności wobec każdego człowieka, zaczynając od osób najbardziej potrzebujących pomocy. W kontekście obchodzonej 4 października Niedzieli św. Franciszka przypomnieli również o potrzebie troski o środowisko naturalne w ramach ekologii integralnej.

2. Głównym przedmiotem obrad były wyzwania duszpasterskie Kościoła w Polsce. Tematami dyskusji podjętej w nowej formie – pięciu grup roboczych – były: strategia w czasie i po pandemii; Kościół w Polsce wobec przemian kulturowych; obecność Kościoła w przestrzeni społeczno-politycznej; komunikacja Kościoła i duszpasterstwo parafialne w kontekście przemian.

3. Biskupi przypomnieli, że troska o małżeństwa i rodziny jest priorytetem duszpasterstwa. Małżeństwa oparte na miłości, wzajemnej pomocy, wzmocnione łaską oraz otwarte na życie są naturalnym środowiskiem wzrostu oraz darem dla Kościoła i społeczeństwa. W duszpasterstwie potrzeba nade wszystko pozytywnego przekazu o pięknie życia małżeńskiego i rodzinnego.

4. W czasie obrad przedstawiono aktualny stan prac nad dokumentem dotyczącym formacji do kapłaństwa „Ratio institutionis sacerdotalis pro Poloniaˮ. Dokument po zatwierdzeniu przez Zebranie Plenarne KEP został przesłany do Kongregacji ds. Duchowieństwa. W procesie wdrażania go w życie konieczne będzie uszczegółowienie takich kwestii jak: czas propedeutyczny, czas pastoralny, kryteria rozeznawania, rola nauk pomocniczych i inne.

5. Biskupi przypomnieli, że nie można zarzucać braku szacunku dla Eucharystii osobom pragnącym z różnych powodów przyjąć z wiarą i czcią Komunię Świętą na rękę. Stolica Apostolska uznaje ten sposób udzielania wiernym Ciała Pańskiego za godziwy.

6. Po raz kolejny Pasterze Kościoła w Polsce dziękują wszystkim zaangażowanym w walkę z koronawirusem oraz za pomoc chorym i potrzebującym. Wobec narastającej liczby przypadków zachorowań, proszą o dalszą pomoc i wzmożoną modlitwę, zwłaszcza w październiku – miesiącu modlitwy różańcowej. Apelują też o stosowanie się do zaleceń sanitarnych.

7. W niedzielę 11 października obchodzimy XX Dzień Papieski pod hasłem „Totus Tuus”. W całej Polsce odbywa się zbiórka na rzecz stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Biskupi dziękują za wsparcie tego szlachetnego dzieła.

Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce – obecni na Zebraniu Plenarnym – włączyli się w dziękczynienie archidiecezji łódzkiej i z miejsc związanych ze św. Faustyną Kowalską i św. Maksymilianem Marią Kolbe udzielają Polakom w kraju i za granicą pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 387. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski