W odpowiedzi na apel Papieża Franciszka oraz Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski o pomoc poszkodowanym przez powódź na Bałkanach, zarządzam
w Diecezji Legnickiej zbiórkę do puszek po Mszach św. w niedzielę 1 czerwca 2014 roku.

Proszę, aby zebrane fundusze przekazać bezzwłocznie na konto diecezjalnej Caritas: 04 1600 1156 1847 4540 1000 0001 z dopiskiem „Powódź na Bałkanach”.

Równocześnie wyjaśniam, iż planowana na 1 czerwca zbiórka na Świątynię Opatrzności, podobnie jak w roku ubiegłym, miała charakter fakultatywny. Informuję również, iż w niedzielę 1 czerwca w kościołach naszej diecezji odczytany zostanie mój list poprzedzający rozpoczęcie Kongresu Eucharystycznego. Zachęcam, aby środki zebrane na pomoc poszkodowanym były kongresowym darem naszej wspólnoty diecezjalnej dla będących potrzebie braci i sióstr.

+ Stefan Cichy

Administrator Apostolski

Diecezji Legnickiej

BĄDŹCIE APOSTOŁAMI MIŁOSIERDZIA

1. Dar kanonizacji i zadanie apostolskie

Wyniesienie do chwały świętych bł. Jana XXIII i bł. Jana Pawła II jest darem Bożego Miłosierdzia dla Kościoła i całego świata. Jest to dar zobowiązujący, na który trzeba godnie odpowiedzieć i do którego trzeba wciąż dorastać. Święci są dla nas żywą Ewangelią. Dzięki ich świadectwu odkrywamy ważną prawdę, że słowo Dobrej Nowiny to konkretny program dojrzewania w wierze, nadziei i miłości. Staje więc przed nami apostolskie zadanie, w którym – jak mówił św. Jan Paweł II – „potrzeba miłosierdzia, aby wszelka niesprawiedliwość na świecie znalazła kres w blasku prawdy”. (17 VIII 2002)

Blask prawdy, przebaczenia i wiernej miłości płynie z otwartego serca Jezusa Miłosiernego, który pozdrawia nas dzisiaj słowami: Pokój wam! (J 20,19). Dar pokoju był potrzebny Jego uczniom, którzy po dramacie Wielkiego Tygodnia trwali w zamknięciu przed światem. W najtrudniejszym momencie opuścili swojego Mistrza, zaparli się Go publicznie, pozwolili się odrzeć z nadziei, którą Jezus wlewał w ich serca. Ta nadzieja powraca teraz, kiedy spotykają Zmartwychwstałego. On mocą Ducha Świętego dał im władzę odpuszczania grzechów i głoszenia Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi. W ten sposób wprowadził ich na nowo w przestrzeń żywej wiary. Dla wątpiącego Tomasza Jezus Zmartwychwstały ponownie staje się jego Panem i Bogiem - Tym, którego można dotknąć, przed którym można się rozpłakać i któremu warto bezgranicznie zawierzyć. Żywa, pokorna i ufna wiara jest zadatkiem Bożego błogosławieństwa i źródłem duchowej siły, by z tym większą nadzieją patrzeć ku przyszłości.

2. Ogień Miłosierdzia Bożego – bogaci Miłosierdziem

W czwartą niedzielę Wielkiego Postu z krakowskich Łagiewnik została przekazana Kanonizacyjna Iskra Miłosierdzia. Ogień ten zapalił w dniu 16 grudnia 2003 roku, w swej prywatnej kaplicy na Watykanie, Jan Paweł II. Przekazany w Łagiewnikach płomień dociera w dzisiejszą Niedzielę Miłosierdzia do wszystkich parafii, abyśmy mogli zabrać go do naszych domów i rodzin, by z nową mocą zapłonął w naszych sercach. Fakt, że pośrednikami w przekazywaniu tego światła stali się ludzie młodzi – zwłaszcza stypendyści Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia – jest znakiem nadziei. Ci, którzy dzięki ofiarom ludzi dobrego serca, mogą rozwijać swoje talenty, odwdzięczają się zaangażowaniem w życie Kościoła i Ojczyzny.

Do takiej obecności i zaangażowania, do bycia apostołami i świadkami Bożego Miłosierdzia, wzywał nas Jan Paweł II – Papież Miłosierdzia. Czynił to nie tylko słowem pełnym ojcowskiego zatroskania o losy współczesnego świata, ale także poprzez postawę pochylenia się nad problemami rodziny, dzieci, młodzieży, ludzi zepchniętych na margines życia społecznego, doświadczonych cierpieniem i bezradnością, pozbawionych domu i podstawowych środków do życia. Sam niczego nie miał dla siebie, był człowiekiem ubogim w ewangelicznym znaczeniu. Wszystko, bowiem co posiadał, było „u Boga”. Jego jedynym bogactwem stał się krzyż Chrystusa, który tak mocno tulił do serca, aż po moment odejścia do domu Ojca w święto Bożego Miłosierdzia. Dzisiejsza uroczystość kanonizacyjna jest wymownym dopełnieniem powszechnego przekonania, że był to człowiek święty. Dlatego chcemy podążać nadal jego śladami, bo mamy świadomość, że święci wychowują świętych. On jest dla nas przewodnikiem na drogach prawdy i miłosierdzia. On zrozumie niepokoje i troski naszych serc.

3. Wezwani do czynów miłosierdzia

Dziś dziękujemy Bogu za to, że Jan Paweł II, poprzez świadectwo życia, słowo i żarliwą modlitwę, stał się tak czytelnym znakiem Boga dla świata. Jako pasterz Kościoła przewodniczył mu przez 27 lat, a na progu trzeciego tysiąclecia zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu.

Posługa miłosierdzia jest zadaniem każdego z uczniów Chrystusa. Św. Siostra Faustyna zanotowała w Dzienniczku wielkie pragnienie Jezusa: „Żądam od ciebie uczynków miłosierdzia, które mają wypływać z miłości ku mnie. Miłosierdzie masz okazywać zawsze i wszędzie bliźnim, nie możesz się od tego usunąć ani wymówić, ani uniewinnić”(Dz. 742).

Dzisiejsza niedziela w oktawie Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczyna kolejny Tydzień Miłosierdzia. Dziękujemy Bogu za to, że w tej Szkole Miłosierdzia na polskiej ziemi było i jest tak wielu ludzi, którzy w twarzy cierpiącego człowieka potrafią dostrzec znieważone i cierpiące oblicze Chrystusa. Są to nie tylko święci i błogosławieni minionych stuleci, ale także ludzie naszych czasów, którzy na różne sposoby próbują zaradzić materialnej i duchowej biedzie.

Wyrażamy wdzięczność wobec wszystkich organizacji społecznych, fundacji, stowarzyszeń, wspólnot zakonnych, które na co dzień podejmują skuteczną troskę o ubogich. Szczególne słowa podziękowania kierujemy pod adresem ogólnopolskiej Caritas, która dociera do ubogich rodzin, prowadzi świetlice, hospicja, inspiruje działalność parafialnych grup charytatywnych oraz szkolnych kół Caritas, kształtując w ten sposób wyobraźnię miłosierdzia u dzieci i młodzieży. Służą temu ciekawe inicjatywy i projekty, jak chociażby: Tornister pełen uśmiechu, Mieć wyobraźnię miłosierdzia, Miłosierny Samarytanin (inspirowany przez Wspólnotę św. Idziego), czy coroczny koncert charytatywny związany z przyznaniem medalu Bogaci miłosierdziem. Są to tylko niektóre przykłady świadczące o tym, jak wiele wrażliwości i dobra kryje się w sercu człowieka żyjącego na co dzień duchem Ewangelii.

Również w tym właśnie duchu papież Franciszek, podczas niedawnego spotkania z polskimi biskupami w Rzymie, powiedział: „zachęcam was do troski o ubogich. Także w Polsce, pomimo aktualnego rozwoju gospodarczego kraju, jest wielu potrzebujących, bezrobotnych, bezdomnych, chorych, opuszczonych, a także wiele rodzin – zwłaszcza wielodzietnych – bez wystarczających środków do życia i wychowywania dzieci. Bądźcie blisko nich! Wiem jak dużo czyni w tej dziedzinie Kościół w Polsce, okazując wielką hojność nie tylko w ojczyźnie, ale także w innych krajach świata. Dziękuję wam i waszym wspólnotom za to dzieło. Nadal zachęcajcie waszych kapłanów, zakonników i wszystkich wiernych, by mieli „wyobraźnię miłosierdzia” i zawsze ją praktykowali.”

Niech ta serdeczna prośba Ojca Świętego Franciszka, który dziś dokonał kanonizacji dwóch Pasterzy Kościoła o sercu miłosiernym: Jana XXIII oraz Jana Pawła II, będzie dla nas wezwaniem, abyśmy nie tylko w rozpoczynającym się Tygodniu Miłosierdzia, ale w całym naszym życiu okazywali miłosierdzie.

Wszystkim na tę drogę miłosierdzia udzielamy pasterskiego błogosławieństwa

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi

obecni na 364. Zebraniu Plenarnym

Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie

w dniu 13 marca 2014 roku

Tabga, 23 kwietnia 2014

Dostojny Księże Biskupie Stefanie, Administratorze Apostolski!

Czcigodny Księże Biskupie Marku!

Na Wasze ręce przesyłam pozdrowienie dla wszystkich Diecezjan: Kapłanów, Osób konsekrowanych, Alumnów Seminarium, Wiernych świeckich, zwłaszcza tych, którzy angażują się w życie Kościoła i którym leżą na sercu sprawy wspólnoty naszego Kościoła lokalnego. W szczególności pozdrawiam osoby chore, cierpiące, przeżywające różnego rodzaju trudności i niosące swoje życiowe krzyże. Blask prawdy Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego oraz moc Jego Ducha niech przenikają Wasze życie i obdarzają Was paschalną radością. 

Z woli Ojca świętego Franciszka mam przejąć pasterzowanie w Diecezji Legnickiej. Polecam, więc Panu Bogu w modlitwie wszystkich Diecezjan. Czynię to teraz w Ziemi Świętej, gdzie dokonały się wydarzenia historii naszego zbawienia; gdzie nasz Pan i Zbawiciel Jezus Chrystus żył, nauczał, dokonywał cudów, a przede wszystkich cierpiał, został ukrzyżowany i zmartwychwstał oraz dał od Ojca swoim uczniom Ducha Świętego. To tutaj narodził się Kościół, który przez głoszenie Ewangelii i sakramenty niesie światło i moc życia wszystkim ludziom. Mamy udział w tym wielkim dziedzictwie, które zrodziło się z paschalnego misterium Jezusa Chrystusa.

Proszę Pana Boga o to, byśmy stawali się coraz to bardziej świadomi tego naszego dziedzictwa i potrafili w nim odnajdywać się ze wszystkim, co stanowi nasze życie i prowadzi nas do oddawania chwały Bogu i do życia w jedności i komunii. Polecam też wszystkich wstawiennictwu Maryi, Matki Kościoła, czczonej w naszej Diecezji szczególnie, jako Matka Boża Łaskawa, oraz wstawiennictwu wszystkich naszych Patronów, zwłaszcza Jana XXIII i Jana Pawła II, których kanonizację wkrótce będziemy przeżywać.

Niechaj błogosławieństwo Boga w Trójcy Jedynego wszystkich nas oświeca, przemienia i prowadzi drogami obwieszczonymi w Dobrej Nowinie naszego Pana Jezusa Chrystusa

Bp Zbigniew Kiernikowski

Biskup Legnicki, Nominat

Słowo Rektora

Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

z okazji Świąt Wielkanocnych

I. „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”

(Mk 16,15)

Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II!

Dwadzieścia wieków Kościoła jest trwaniem żywej wiary w Jezusa z Nazaretu, który został skazany na ukrzyżowanie i zabity, jednak powrócił z otchłani śmierci do świata

żywych. Zmartwychwstał, jak zapowiedział. Kościół żyje nie tylko pewnością ewangelij-

nego świadectwa o pustym grobie, ale nade wszystko radością spotkań ze Zmartwych-

wstałym, który wstąpił do nieba i wciąż wspiera uczniów swą ożywczą obecnością. Pan

żyje, a my w Nim.

Zmartwychwstały wezwał Apostołów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie naro-

dy, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać

wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skoń-

czenia świata” (Mt 28, 19-20). Jak zachęca nas papież Franciszek w adhortacji apostol-

skiej

Evangelii gaudium

, Kościół nieustannie „wyruszający w drogę” ma być „Kościołem

otwartych drzwi”. Stałe „nawrócenie misyjne” potrzebne jest więc nie tylko duszpaste-

rzom, ale wszystkim wierzącym w Chrystusa, by Kościół wychodził także „na peryferie”,

by „nikt nie był wyłączony z radości, jaką nam przynosi Pan”. Nie wolno nam zapadać

w duchową drzemkę. Ewangelizacja jest konieczna zawsze i wszędzie. Także w naszej

Ojczyźnie, której przecież nie omijają tendencje do zeświecczenia różnych sfer życia.

Musimy ustawicznie „wyruszać w drogę”, skoro „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor

5, 14), by „[...] świat współczesny, poszukujący czy to w trwodze, czy w nadziei, przyjmo-

wał Ewangelię nie od jej głosicieli smutnych i zniechęconych, nie od niecierpliwych lub

bojaźliwych, ale od sług Ewangelii, których życie jaśnieje zapałem, od tych, co pierwsi

zaczerpnęli swą radość od Chrystusa”. Skuteczna ewangelizacja wymaga z jednej strony

bezwzględnej wierności Ewangelii, ale z drugiej – odważnej otwartości na zmieniający

się świat.

II. „Uniwersytet jest miejscem, w którym poszukuje się prawdy o osobie

ludzkiej” (Benedykt XVI,

Przemówienie do młodych wykładowców

akademickich w bazylice św. Wawrzyńca

, Madryt 19 sierpnia 2011 r.)

Współczesny świat ulega fascynacji efektywnością. Staje się ona jedyną wartością, po-

wszechnym punktem odniesienia, również w dziedzinie nauki. Coraz szerzej formułuje

się sugestie, że nauka, której nie można bezpośrednio zastosować w gospodarce, i edu-

kacja, która nie odpowiada oczekiwaniom ry

nku, są tylko zbędnym obciążeniem dla

budżetu państwa. Duch rynkowej efektywności zmienia na naszych oczach istotę i cel

istnienia szkół wyższych; nierzadko są one oceniane jako instytucje mające świadczyć

komercyjne usługi. Jednak od zarania naszej cywilizacji zadaniem szkoły było integralne

wykształcenie i wychowanie człowieka, stworzenie warunków, w których mógłby on zre-

alizować swoje talenty i przez to stać się bardziej człowiekiem. Koncepcja uniwersytetu,

który jest najważniejszą formą szkoły wyższej, nawiązuje do ideałów Akademii Platona

i Liceum Arystotelesa, przyjęła dojrzałą postać w średniowieczu i była dalej rozwijana

w myśli Wilhelma Humboldta i Johna Henry’ego Newmana. W europejskiej tradycji

uniwersytet miał nade wszystko służyć prawdzie; poszukiwać jej wiernie i ją upowszech-

niać. Uczony, badacz i nauczyciel cieszył się najwyższym autorytetem społecznym, a stu-

diowanie było wymagającym zaszczytem. Wyrazem tego wyróżnienia i związanych

z nim wymagań jest ślubowanie akademickie,

zobowiązujące do sumiennego zdobywa-

nia wiedzy i dbałości o godność studenta, a więc kierowania się wysokimi standardami

moralności i kultury osobistej.

Służba prawdzie była od początku rozumiana jako służba człowiekowi, który urze-

czywistnia swoje człowieczeństwo m.in. przez wykształcenie swoich talentów, w obli-

czu prawdy, osiąganej w racjonalnym wysiłku

poznawczym, ważeniu racji i swobodnym

dialogu społecznym. Nic dziwnego, że jądrem uniwersytetu były zawsze szeroko pojęte

nauki humanistyczne, po części nazywane dzisiaj społecznymi, w których funkcje inte-

grujące i inspirujące pełniły fi

lozofi

a i teologia.

Uniwersytet, służąc człowiekowi, budował jednocześnie wysoką kulturę. Był stróżem

intelektualnego, moralnego i estetycznego

ładu jako fundamentu porządku obejmujące-

go życie społeczne, polityczne i gospodarcze. Był też przez wieki szczególnym miejscem

współpracy wiary i rozumu. Kościół stał przede wszystkim u początku uniwersytetów,

opracował ich cele i strukturę, nadał idei uniwersytetu dojrzały kształt i od średniowiecza

zakładał i prowadził niezliczone uczelnie. Działalność tę traktował nie tylko jako jedno

z podstawowych zadań cywilizacyjnych, ale także jako istotny składnik swojej misji, jako

nieodzowny element służby człowiekowi. Dlatego konstytucja apostolska Jana Pawła II

o uniwersytetach katolickich

Ex corde Ecclesiae

stanowi, że uniwersytet „narodził się

z serca Kościoła” i przez swoją działalność naukową „wnosi ważny wkład w prowadzone

przez Kościół dzieło ewangelizacji”.

Troska o naukę i uczelnie wyższe nie może więc być pozostawiona tylko wąskiemu

gremium rządzących. Jako sprawa ogólnoludzka, winna należeć do całego społeczeń-

stwa, bo właściwe funkcjonowanie świata akademickiego jest warunkiem krwiobiegu

prawdy w kulturze i w życiu społecznym. W szczególności społeczeństwo obywatelskie

winno dbać o utrzymanie sprawdzonej przez wieki autonomii uczelni jako gwaranta za-

chowania integralności ideowej szkół wyższych

i ośrodków naukowych; jest ona bowiem

niezbędna dla wypełnienia ich misji cywilizacyjnej.

III. „Pracy na waszym uniwersytecie wiele zawdzięczam i wysoko sobie ją

cenię” ( Jan Paweł II,

Przemówienie w czasie uroczystości nadania doktoratu

honoris causa KUL

, Warszawa 17 czerwca 1983 r.)

Przez niemal ćwierćwiecze profesorem KUL był ksiądz Karol Wojtyła. Nasza Uczel-

nia z wielkim entuzjazmem przyjęła jego wybór na papieża w pamiętnym roku dwóch

konklawe. Dla wielu z nas oczywiste było skojarzenie tego wydarzenia z poetycką za-

powiedzią Juliusza Słowackiego, który wiele

lat wcześniej obwieszczał: „Pośród nie-

snasków - Pan Bóg uderza / W ogromny dzwon, / Dla Słowiańskiego oto Papieża /

Otwarty tron” ( Juliusz Słowacki,

Pośród niesnasków - Pan Bóg uderza

). Ten słowiański

charyzmatyczny papież w trakcie swego pontyfi

katu nie tylko przyczynił się, jak wiesz-

czył poeta, do budowania cywilizacji miłości i pokoju w świecie, do obrony godności

każdego człowieka, do ukazywania światu Boga, ale pozostał też w żywym kontakcie

z naszym Uniwersytetem, kontynuował przyjaźnie i naukowe debaty z profesorami, spo-

tykał się z przedstawicielami wielu środowisk KUL.

Społeczność uniwersytecką i naszych Przyjaciół napełnia radość i duma z kanonizacji

wielkiego Profesora, będącego przez blisko 27 lat nauczycielem świata, prorokiem inte-

gralnej wizji człowieka, głoszonej przez Kościół i wraz z nim przez Katolicki Uniwersy-

tet Lubelski. Ciesząc się z wyniesienia na ołtarze naszego Profesora, którego imię KUL

nosi od roku 2005, pragniemy na nowo zgłębia

ć jego nauczanie i szukać w nim inspiracji

do nieustannego rozwoju duchowego. Jest to wezwanie i zobowiązanie nie tylko dla

naszej Uczelni, ale też dla naszej Ojczyzny i dla całego Kościoła, byśmy wobec zagrożeń

„cywilizacji śmierci” mieli odwagę „wypłynąć na głębię” budowania człowieczeństwa;

człowiek czerpie bowiem swą szczególną godność i moc z zanurzenia w Bogu.

Z okazji 50-lecia KUL, obchodzonego w roku 1968, kardynał Karol Wojtyła przypo-

minał, że uniwersytet wyrasta z odkrycia godności człowieka, rodzącej prawo do prawdy

i obowiązek jej poszukiwania, traktowany jako warunek autentycznej wolności. Dążenie

do prawdy urzeczywistnia się w „misji naukowej i nauczycielskiej uniwersytetu”, a dąże-

nie do prawdziwej wolności realizuje się w pracy wychowawczej. Podczas uroczystości

60-lecia KUL kardynał Wojtyła przypomniał zaś o wymogu bezinteresownego stosunku

do prawdy, przywołując słowa błogosławio

nego kardynała Johna Henry’ego Newmana,

założyciela uniwersytetu katolickiego w Dublinie: „Istnieje wiedza, która jest pożądana,

choć nic z niej nie przychodzi, gdyż sama jest skarbem i wystarczającym wynagrodze-

niem za lata trudu”. Integralna misja uniwersytetu nie ogranicza się bowiem do fachowe-

go kształcenia przez przekazywanie pogłębionych informacji czy przygotowanie do za-

wodu; uniwersytet musi wspierać budowanie mądrości, gdyż tylko ona „zadawala ludzki

głód i pragnienie prawdy” ( Jan Paweł II,

Przemówienie do nauczycieli i wychowawców

,

Nikaragua, León, 4 marca 1983 r.)

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II dba o urzeczywistnienie integralnej wizji

uniwersytetu. Niewątpliwie jego istotnym elementem są nauki matematyczne, przyrod-

nicze, technologiczne, ale fundamentem swej misji cywilizacyjnej uczynił nade wszystko

nauki humanistyczne i społeczne, wnosząc przez blisko 100 lat swego funkcjonowania

istotny wkład do narodowej kultury oraz przy

gotowując pokolenia ideo

wych i dobrze

wykształconych absolwentów. Tej służbie chce być wierny i w przyszłości, odwołując się

do słów oraz świadectwa heroicznej wierności prawdzie o człowieku urzeczywistnionej

przez swego wielkiego Patrona.

IV. „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” ( J 11,25)

Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II!

W duchu świątecznej radości kieruję do Wszystkich, którym KUL jest od lat bli-

ski, najserdeczniejsze podziękowania za wsparcie okazywane naszej

Alma Mater

. Dzię-

kuję Księżom Biskupom, Proboszczom, całemu Duchowieństwu, Wiernym świeckim

i wszystkim Przyjaciołom KUL.

Niech radosna nowina o pustym grobie, którą o świcie wielkanocnego poranka nie-

wiasty z pośpiechem niosły Apostołom, uzdalnia nas do odkrywania pełnej prawdy

o świecie i o człowieku; niech pobudza do jej głoszenia z radością, aż po „peryferie” świa-

ta. Niech spotkanie ze Zmartwychwstałym wnosi pokój w każde ludzkie serce i w każde

ludzkie życie.

ks. prof. dr hab. Antoni Dębiński

Rektor

Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

Lublin, Wielkanoc 2014